Πρωινό ξύπνημα καθώς τα χιλιόμετρα και οι τόποι επίσκεψης ήταν περισσότεροι τη μέρα αυτή. Στην αρχή είπαμε να επισκεφτούμε την περιοχή των Cinque Terre σε δύο μέρες. Όμως το κόστος για το πήγαινε έλα από το Prato, στάθηκε αποτρεπτικό για το συγκεκριμένο σχεδιασμό κι αποφασίσαμε η επίσκεψη να διαρκέσει μια μέρα κι όσα προλάβουμε να δούμε. Και τα καταφέραμε περίφημα! Πρωινό τρένο, λοιπόν, από Prato για Viareggio. Ξεκινήσαμε στις 8.30 π.μ. και φτάσαμε στις 10.10 π.μ. Εκεί υπήρχε αναμονή μιάμισης ώρας περίπου πριν πάρουμε το τρένο για την πόλη La Spezia, αφετηρία των διαδρομών για τα χωριά Cinque Terre και για βορειοδυτικότερες περιοχές.
Ευκαιρία για μια σύντομη γνωριμία με την ωραία ρυμοτομημένη παραθαλάσσια πόλη, επίνειο αρχικά της Λούκκα. Από το σταθμό των τρένων όλοι οι κάθετοι δρόμοι οδηγούν στη θάλασσα της Λιγυρίας. Έναν τέτοιο κεντρικό δρόμο πήραμε κι εμείς και φτάσαμε στη θάλασσα. Εδώ δεν υπάρχει μεσαιωνικό ή αναγεννησιακό ιστορικό κέντρο. Τα εξοχικά και τις πολυτελείς κατοικίες τους έχτισαν στη θαλάσσια περιοχή κάποιοι και στη συνέχεια δημιουργήθηκε μια πιο σύγχρονη πόλη.
Η φαρδιά (θυμίζει ωκεάνια) αμμώδης παραλία με θέα τις Άλπεις είναι πολλών χιλιομέτρων και οργανωμένη με πλήθος ομπρέλες και ξαπλώστρες, ξένο για μας το σκηνικό ή καλύτερα μη θελκτικό και οπωσδήποτε κάτι που αποφεύγουμε αν μιλάμε για καλοκαιρινές διακοπές και θάλασσα στη χώρα μας ή αλλού. Στον παραλιακό πεζόδρομο πολλά εστιατόρια, καφέ, τουριστικά καταστήματα, κλειστά εκείνη την ώρα. Σε κάποια γίνονταν εργασίες για την καλοκαιρινή σεζόν που βρίσκεται προ των πυλών. Κάποια αριστοκρατικά κτίρια, αλλά και πολυκατοικίες και άχρωμα ή κακόγουστα οικοδομήματα δείχνουν ότι η πόλη δε διατήρησε συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό ρυθμό και αισθητική. Την ώρα που περπατήσαμε στην Passeggiata του Viareggio, λίγοι έκαναν τον πρωινό τους περίπατο. Συνταξιούχοι με τις σακούλες των φαρμακείων ανά χείρας, πρωινοί ηλικιωμένοι τουρίστες, κάποιοι ποδηλάτες. Εκτός από παραθαλάσσιο θέρετρο η πόλη είναι γνωστή και για το καρναβάλι της. Σε κάποιο σημείο στον παραλιακό δρόμο είδαμε και το γλυπτό ενός κοκκινόμαυρου πιερότου. Πιο πέρα τις εκβολές ενός ποταμού απολαύσαμε τη θέα από τα πεζοδρομημένα γεφυράκια του. Φωτογραφικό και το σκηνικό με τις αραγμένες βαρκούλες να προστατεύονται στα απάνεμα νερά του. Στην επιστροφή προς το σταθμό βρήκαμε ωραιότατο φούρνο για ωραιότατες και νοστιμότατες προμήθειες.
Συνεχίσαμε το ταξίδι μας με τρένο προς τη La Spezia, στην περιοχή της Λιγυρίας πλέον. Στο σταθμό της πόλης ήδη γινόταν ο κακός χαμός από τουρίστες. Κόψαμε εισιτήρια μετ' επιστροφής από La Spezia προς Levanto και αντίστροφα με δυνατότητα στάσεων σε όλα τα χωριά των Cinque Terre, αξίας πενηνταπέντε ευρώ για τους δυο μας.
Και η περιήγηση στα διάσημα χωριά ξεκίνησε. Όμως είχαμε πληρώσει εισιτήριο για διαδρομή μέχρι το Levanto. Δε χανόταν αυτό. Κι από κει ξεκινήσαμε. Από τον βορειότερο προς τον νοτιότερο προορισμό.
Το Levanto όμορφο, αριστοκρατικό, καταπράσινο με λιγότερη κίνηση από τα χωριά Cinque Terre. Όμορφα και στην παραλία του. Λιγότερο τουριστικό από τα άλλα χωριά που θα επισκεπτόμασταν στη συνέχεια. Μεγάλο πλεονέκτημα. Αν ήθελα να παραθερίσω στην περιοχή, ίσως να το διάλεγα.
Σε τρένο ανεβήκαμε και πάλι από τρένο κατεβήκαμε και φτάσαμε στο Monterosso al Mare. Μεγαλύτερο από τα άλλα χωριά, με πιο προσβάσιμες παραλίες όπου κολυμπούσαν οι επισκέπτες του, πολύχρωμο, πολύβουο, ακριβό όπως όλα. Ωραία τοπία, πλήθος τουριστικών επιχειρήσεων, επισκέψιμοι όμορφοι μικροί ναοί, στενάκια γραφικά, λουλούδια. Το περπατήσαμε, το φωτογραφίσαμε, οπότε επιστροφή στο σταθμό
Τα πέντε χωριά, Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola και Riomaggiore συνδέθηκαν με το σιδηρόδρομο το 1874, όταν εγκαινιάστηκε η ιστορική ακτογραμμή Sestri Levante - La Spezia. Η κατασκευή της γραμμής υπήρξε ένα τεράστιο τεχνικό επίτευγμα για την εποχή της. Για τα μόλις 44 χιλιόμετρα της διαδρομής, χρειάστηκε να κατασκευαστούν 51 σήραγγες και 23 γέφυρες, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής να περνάει μέσα από τα βράχια.Η αρχική γραμμή ήταν μονής τροχιάς. Η διπλή γραμμή που εξυπηρετεί τις σύγχρονες ανάγκες ολοκληρώθηκε σταδιακά περίπου έναν αιώνα μετά, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Σήμερα το τρένο παραμένει ο βασικός και πιο δημοφιλής τρόπος μετακίνησης μεταξύ των χωριών. Οργανώνονται και ημερίσιες κρουαζιέρες στα νησιά για όσους προτιμούν να τα προσεγγίσουν από τη θάλασσα.
Βέβαια υπάρχει κι άλλος τρόπος να μετακινηθείς από το ένα χωριό στο άλλο. Ο πιο μαγικός και απολαυστικός είναι ο πεζοπορικός, αν μπορείς να αφιερώσεις στην περιοχή κάποιες μέρες. Το Γαλάζιο Μονοπάτι (Sentiero Azzurro) ενώνει τα πέντε χωριά. Θέα στο πέλαγος, στα βουνά, στις καλλιέργειες στις πεζούλες της περιοχής, ιδιαίτερα εντυπωσιακές για το συνολικό μήκος τους (7.000 χιλιόμετρα) και το αξιοθαύμαστο της ήπιας παρέμβασης του ανθρώπου στη φύση προκειμένου να εξασφαλίσει καλλιέργειες σε δύσκολα εδάφη, απόκρημνες πλαγιές, χτίζοντας ξερολιθιές χιλιομέτρων για να συγκρατούν το χώμα από τις έντονες βροχοπτώσεις. Τα αμπέλια είναι η κύρια καλλιέργεια στις αναβαθμίδες αυτές και την ονομάζουν ηρωική αμπελουργία λόγω των δυσκολιών.
Εμείς που μετακινούμασταν με τρένο από χωριό σε χωριό, μέσα από τις σκοτεινές σήραγγες στα σκαμμένα βουνά, μερικώς και ολίγον απολαύσαμε το θέαμα αυτό, κυρίως από το χωριό Corniglia.
Μετά το Portomaggiore al Mare, σειρά είχε το χωριό Vernazza. Το σκηνικό λίγο πολύ επαναλαμβάνεται, πολύβουοι και κατάμεστοι σταθμοί τρένων, κατηφοριές, ανηφοριές και πεζοσήραγγες για το πήγαινε έλα στα χωριά που είναι πολυσύχναστα, Μάιο μήνα - σκεφτείτε το καλοκαίρι - πολύχρωμα, γραφικά. Μοιάζουν ωστόσο μεταξύ τους, με αποτέλεσμά όταν φτάνεις στα τελευταία από αυτά να βλέπεις εικόνες σε επανάληψη.
Όμορφο και το παλιό αυτό ψαροχώρι με το φυσικό λιμάνι του, τις μικρές παραλίες του, όπου ήδη τουρίστες κολυμπούσαν, τις βαρκούλες του να διακοσμούν με χρώματα τα λιμανάκια του. Σε πολλά μαγαζάκια σερβίρουν μια ποικιλία θαλασσινών και ψιλών ψαριών μέσα σε χάρτινα χωνάκια. Ανάλογα με το μέγεθος και η τιμή. Ξεκινούν από τα 12 ευρώ και ανεβαίνουν στην τιμή. Πεινούσαμε, φάγαμε μια τέτοια ποικιλία στη Vernazza, πήραμε τις ανάσες μας και συνεχίσαμε για Corniglia.
Όλα τα χωριά μου άρεσαν για περιηγητικές βολτίτσες. Δεν θα τα επέλεγα ωστόσο για τα μπάνια μου στη θάλασσα. Νομίζω ότι σ' αυτό η Ελλάδα υπερτερεί, στις θάλασσες της, στα μικρά κυρίως νησιά της, πολλά απ' αυτά ιδιαίτερα γραφικά και ατμοσφαιρικά, αλλά και σε πολλά παραθαλάσσια μέρη στην ηπειρωτική χώρα. Σε μας το πρόβλημα είναι η παρέμβαση των αρχών για την ανάπτυξη τους. Είναι πάντα σχεδόν καταστροφική.
Τρένο παίρνω, τρένο αφήνω, φτάσαμε και στην Corniglia. Διαφέρει από τα υπόλοιπα χωριά, γιατί το παλιό ψαροχώρι και νυν τουριστικός προορισμός, όπως όλα, δε βρίσκεται στο ίδιο ή περίπου στο ίδιο επίπεδο με τη θάλασσα ή το σταθμό του τρένου, αλλά πολύ πιο ψηλά σε ένα ακρωτήρι 100 μέτρα πιο ψηλά. Για να φτάσεις στο χωριό ή θα ανέβεις τη Λαρνταρίνα, τη σκάλα με τα 383 σκαλοπάτια, ή θα περιμένεις το μικρό λεωφορείο πάνω από το σταθμό του τρένου να σε ανεβάσει. Η τιμή του περιλαμβάνεται στο εισιτήριο του τρένου. Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί να περιμένεις στην ουρά αρκετή ώρα καθώς υπάρχουν ορδές τουριστών στα χωριά το καλοκαίρι. Με το λεωφορείο ανεβήκαμε, τυχεροί σταθήκαμε, δεν περιμέναμε πολύ στο ανέβασμα, στο κατέβασμα όμως περιμέναμε να μπούμε με τη δεύτερη φουρνιά. Κούραση που επιτείνονταν από τη ζέστη λόγω ώρας, προχωρημένο μεσημέρι. Όμως η Corniglia είναι όμορφη, σε αποζημιώνει. Τα πολλά σπίτια εδώ έχουν το αυστηρό χρώμα της πέτρας. Ο κεντρικός δρόμος του χωριού των 150 περίπου κατοίκων είναι στενός, στο τέλος του η θέα προς το πέλαγος είναι απολαυστική. Το απέραντο γαλάζιο. Από την Corniglia κυρίως είδαμε και τις περίφημες αναβαθμίδες με τα αμπέλια των χωριών αυτών.
Επόμενος σταθμός η Manarola και το Riomaggiore, πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Βλέπαμε πλέον τα ίδια πράγματα σε παραλλαγές, οπότε οι βολτίτσες μας σ' αυτά ήταν πιο σύντομες. Τα πάμε κι από δω κι από κει περιορίστηκαν, τα πόδια διαμαρτύρονταν.
Μετά επιστροφή στη La Spezia και τρένο ταχείας κυκλοφορίας που είχε προορισμό το Reggio Calabria, το Ρήγιο, στο νότο, αλλά έκανε στάση στο Viareggio.
Πού να γείρω το κορμί μου μετά από μια τέτοια μέρα; Αρχικά στο τρένο, με την ελπίδα όσο πιο σύντομα γίνεται και στο κρεβάτι. Είχε ήδη νυχτώσει όταν φτάσαμε στο Viareggio. Κι από κει Prato κι από κει μετρώντας σχεδόν τα βήματα μας στο σπίτι μας. Βρήκαμε το κουράγια για τα βασικά και ξεραθήκαμε, πρώτη φορά "ξενυχτώντας" ως τις 23.00 μ.μ. περίπου. Τα σχέδια για την επόμενη μέρα ήταν έτοιμα και οι προορισμοί μας περίμεναν. Θα ξεκινούσαμε κάπως αργότερα, να πλυθούμε, να πιούμε πιο απολαυστικά τον πρωινό καφέ μας.
.jpg)
