Translate

17 Νοεμβρίου 2026

Επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, 53 χρόνια μετά, το 2026.

 Χωρισμένοι σε στρατόπεδα οι Έλληνες στην επέτειο του Πολυτεχνείου. Γιορτάζεται ως εθνική επέτειος, όμως ουσιαστικά είναι μια ανάμνηση της εξέγερσης του προοδευτικού πολιτικά χώρου, οπωσδήποτε όχι όσων ανήκουν στις δεξιές παρατάξεις. Και μολονότι οι γραμμές μεταξύ των κομμάτων σήμερα είναι θολές και τείνουν να σβήσουν στον τρόπο άσκησης της πολιτικής και διακυβέρνησης, σε κάποια θέματα οι απόψεις και η στάση απέναντι στα γεγονότα χτυπάει το καμπανάκι της ιδεολογικής διαφοράς σε συνδυασμό, δυστυχώς, με την πολιτική εκμετάλλευση των ιστορικών στιγμών του Πολυτεχνείου από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, σχήματα και χρώματα.

Οπωσδήποτε αυτοί που έζησαν τα γεγονότα δεν μπορούν να ξεχάσουν. Έχουν μεγαλείο οι στιγμές, όταν ορθώνεις το ανάστημά σου στο φασισμό και στα όπλα κι ας φοβάσαι. Για ένα καλύτερο και δικαιότερο μέλλον αγωνίζονται οι νέοι πριν προσαρμοστούν ή αποδεχτούν τη συστημική πραγματικότητα. Εμείς που δεν ζήσαμε τα γεγονότα ανατριχιάζουμε και συγκινούμαστε βλέποντας υλικό από τις μεγαλειώδεις στιγμές των αγνών εξεγερμένων. Το Πολυτεχνείο ζει και ακόμα οδηγεί. Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία.

16 Νοεμβρίου 2026

Για τη γενέθλιο μέρα μου, 17 του Νοέμβρη. Δηλώνω επαναστάτρια της δεκάρας ή της φακής.

 


Σάμπως το γνώριζες κι εσύ, μαμά μου,

πως θα γεννιόμουνα κορίτσι, τρίτο στη σειρά;

Σάμπως το γνώριζες κι εσύ, μαμά μου, 

πως θα γεννούσες μιαν επαναστάτρια έμπλεη με φρούδα ιδανικά;

Έκλαψες πικραμένη προκαταβολικά 

ωσάν προμήνυμα στα τόσα βασανιστικά 

που έμελλε εγώ ως μία επαναστάτρια να σε κερνάω συχνά πυκνά.

Ήταν πρωί Νοέμβρη κοντά στη ροδαυγή, 

ανάθεμα την ώρα, κατάρα τη στιγμή,

κορίτσι κι ένα χιόνι να παγώνει νερά και γη.

Τυχαίο, όμως μοιραία η 17 Νοέμβρη ενστάλαξε την ανυποταξία στην ψυχή.

Σε νόρμες και κανόνες να εκφράζω αέναα πείσμα και αμφισβήτηση 

κι ωσάν μουλάρι πόδια να στυλώνω

τα βάρητα να διώξω κι ανάλαφρη ωσάν χρυσαλυφούρφουρο να πλέω στη ζωή.

Μου βγήκε σε καλό ή σε κακό, μαμά μου;

Μα σε κακό ως είναι φυσικό.

Υπάρχει ανένταχτος , απροσκύνητος, αντιρρησίας ή εξεγερμένος

που να  είδε προκοπή;

Για δείτε τους αγωνιστές μιας 17 Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο που έπεσαν νεκροί ή δεν αλλάξαν ηθική.

Για δείτε τους αγωνιστές μιας 17 Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο που είπανε πως ήταν αντιστασιακοί, 

μα αντάλλαξαν τα ιδανικά τους με οκάδες χρήμα και χλιδή.

Έτσι, μαμά μου, ακόμα κι αν έτεκες κορίτσι που με αλλότροπα καμώματα σε παίδεψε όσο ήσουν στη ζωή,

ήτανε που στα αλήθεια επαναστάτησε σε ένα κόσμο που αποδέχεται τη δολιότητα ως αξία μοναδική.

Μαμά μου, ευθαρσώς δηλώνω επαναστάτρια δεκάρας και της 17 Νοέμβρη, με αιτίες, πλην στόχο ανέφικτο για τούτη τη ζωή,

όμοιο με των αγωνιστών που δεν αλλάξαν ηθική.

Ματίνα Γκούτζιου 

Υ.Σ. : Αισίως 65, πρώιμα γηρατειά δηλαδή. 

15 Νοεμβρίου 2026

Γεωργία. Τι είδαμε, τι μάθαμε. Ταξίδι στη χώρα, Οκτώβριος 2026

1.  Η Μτσχέτα, πρωτεύουσα του αρχαίου γεωργιανού βασιλείου της καυκασιανής Ιβηρίας ( 3ος π.Χ - 5ος μ.Χ. αιώνες), είναι χτισμένη στη συμβολή δύο ποταμών κι έτσι όμορφη λόγω θέσης, φύσης και μνημείων. Εκεί κηρύχθηκε ο Χριστιανισμός ως επίσημη θρησκεία του κράτους τον 4ο μ.Χ. αιώνα από την Αγία Νίνα.

Σήμερα είναι τουριστικός προορισμός στη Γεωργία, κυρίως λόγω του Καθεδρικού Ναού και παλιού μοναστηριού Σβετιτσχοβέλι ή των αγίων Αποστόλων (πιο εύκολο) του 11ου αιώνα. Σύμφωνα με την παράδοση, στο ναό αυτό φυλάσσεται ο χιτώνας του Χριστού (είναι κι άλλοι οι ναοί ανά τον κόσμο που μας λένε την ίδια ιστορία περί του χιτώνος).

Σε ένα λόφο, κοντά στην πόλη Μτσχέτα, βρίσκεται και η Μονή Τζβάρι (που σημαίνει Σταυρός) του του αιώνα μ.Χ. με ωραία θέα προς τη Μτσχέτα και τα ποτάμια που ενώνονται δίπλα στην πόλη. Έχει επίσης σχέση με την Αγία Νίνα και την εγκαθίδρυση της χριστιανικής θρησκείας στη χώρα.































Τα κεντρικά δρομάκια της Μτσχέτα είναι γεμάτα τουριστικά μαγαζάκια με τοπικά προϊόντα και άλλα αναμνηστικά χαρακτηριστικά της Γεωργίας, Ωραία πολύχρωμα σουτζούκια, ρόδια, παγωτατζίδικα που σερβίρουν παγωτό με κρασί, πολλά πολλά αντικείμενα μικροτεχνίας βιομηχανοποιημένα κυρίως και μη. Μικρές γκαλερί με έργα, μάλλον ναίφ ή εύκολα και γρήγορα να ζωγραφιστούν για να μπορούν να αγοραστούν σε λογικό κόστος από τους τουρίστες. Πολλά εστιατόρια, καφέ...και του τουρίστα το γάλα παραφράζοντας.

11 Νοεμβρίου 2026

Στολίσαμε νωρίς φέτος μετά της εγγονής, στις 9 Νοεμβρίου 2026.



 Ήρθε το απόγευμα το τρελοκόριτσό μου να στολίσουμε το δέντρο 🌲. Το σκηνικό έτοιμο, όλα τα γύρω στολισμένα (μετά κόπου) και μόνο το δέντρο να περιμένει τη χαρά της ζωής, να δώσει χαρά επί γης, για ειρήνη στον κόσμο, δεν παίζει. Εν αρχή ην τα επιφωνήματα από την εξώπορτα ακόμα και το χριστουγεννιάτικο στεφάνι και στη συνέχεια για τη διακόσμηση εντός του χώρου. Τα περπάτησε όλα, τα μάτια σπινθηροβόλα. Στο κυρίως έργο, στο στολισμό, ανέλαβε τα χαμηλά κλαδιά και μαθημένη από το σπίτι της καπάρωσε το αστέρι 🌟. Μα ποιος άλλος θα το τοποθετούσε από το πιο λαμπρό αστέρι ;🌟

Μας πήρε τόσο όσο να μη βαρεθεί το παρά κάτι λίγους μήνες τετράχρονο αγγελουδάκι με μουσική επιμέλεια των στιγμών by dj παππούς. Μακάρι να είχαμε εδώ όλα τα εγγονάκια , θα είχε ενδιαφέρον, είναι μεγάλης και βαρύτιμης αξίας το καθένα ξεχωριστά, κάτοικοι του πιο σημαντικού γαλαξία του σύμπαντος της καρδιάς μας. 

Στη συνέχεια της παράστασης, ουσιαστικά μονόπρακτο με δύο ηλικιωμένους κομπάρσους, τα πέριξ έγιναν τα εντός του πεδίου της δράσης. Οι αγιοβασίληδες, οι τάρανδοι, πήγαν για ύπνο, αλλά ξυπνούσαν γρήγορα, το ίδιο και η Μενεξεδένια ανάμεσα τους. Οι κούκλες στην κουκέτα κρύωναν, το ίδιο κι η Μενεξεδένια κι ήθελαν κουβέρτα, έστω και μικλή, μικλή να μη φέρει αντίρρηση η γιαγιά. Όμως κρύωναν για ελάχιστα δευτερόλεπτα κι αυτές, γιατί η επόμενη σκέψη - δράση είναι σαν την αστραπή σε γρηγοράδα και σφοδρότητα επιθυμίας.

Τα κατεβάσαμε σχεδόν όλα. Στην πραγματικότητα, αν το καλοσκεφτείς αυτό σημαίνει τα χαίρομαι. Αλλιώς είναι αποστειρωμένη διακόσμηση, τάξη, καθαριότητα. Κάτι χωρίς ψυχή.

08 Νοεμβρίου 2026

Ποιήμα για τον Μιχαήλ μου που γιορτάζει σήμερα, 8 Νοεμβρίου 2026.

 


Μ' έναν αρχάγγελο πορεύομαι, Μιχαήλ το όνομά του, καθαρά εβραϊκό. 

Ποιος άραγε μοιάζει με τον Θεό, αν όχι ο συνοδοιπόρος για το δρόμο αυτό;

Ψυχοπομπός στα βήματά μου για το καλό. Δε θέλησε ποτέ εσκεμμένα να μ' οδηγήσει σε αφανισμό.

Σε δρόμους φωτεινούς, σε δρόμους σκοτεινούς

με έναν άγγελο συγχρόνισα τα περπατήματά μου.

Είναι καλός κι είναι χρυσός κι έχει τις χάρες όλες!

Κι είναι κακός κι είναι τρωτός και έχει ανημπόριες,

μα απ' όλους τους επίγειους αγγέλους, αυτός μου έλαχε εν τέλει σε έρωτα ξαφνικό και δυνατό, ίσως και προξενιό.

Ψυχοπομπός και ψυχοβγάλτης, αυτός κι εγώ.

Ουράνιοι και εκπεσόντες, όπως όλοι, πλέον είναι μοιραίο να βαδίσουμε ως τον τερματικό σταθμό.

" Αρχάγγελος Μιχαήλ" το όνομα του, είναι μια σύμπτωση κι αυτό!

Κι αν τα ταξίδια αγαπώ, στο τρένο αυτό δε θέλω να ανεβώ.

Τρόμο μου προκαλεί. Μήπως εσύ,  ο κάπως όμοιος με τον Θεό, 

μπορείς - ή πρέπει να μπορέσω εγώ - τα χέρια μας να πιάνονται

στην αποβάθρα, πριν το ανέβασμα στο σκαλοπάτι που δεν έχει γυρισμό;


Ματίνα Γκούτζιου 

01 Νοεμβρίου 2026

24 Οκτωβρίου 2026

Μπατούμι, στην παραλιακή λεωφόρο. (24 Οκτωβρίου 2026)









Στην περιήγηση μας στο Μπατούμι της Γεωργίας, το πιο όμορφο μέρος της πόλης ήταν η παραλιακή λεωφόρος των πολλών χιλιομέτρων μήκους και των πολλών μέτρων βάθους με ατελείωτους πεζοδρόμους, ποδηλατοδρόμους, πάρκα, κήπους, λιμνούλες, γήπεδα για αθλοπαιδιές, συντριβάνια, δεκάδες γλυπτά και έργα τέχνης κάθε λίγα βήματα, πράσινο, πράσινο πράσινο, εκατοντάδες φοίνικες κι άλλα είδη δέντρων, μέχρι κι ένα δασάκι με μπαμπού ... και βέβαια την πετρώδη - βοτσαλωτή παραλία επί της Μαύρης Θάλασσας με τις προβλήτες της.  Απίστευτη η ομορφιά και μεγάλη η αξία αυτών των έργων. Το κυριότερο, μπορούν να χαρούν τους χώρους αυτούς όλοι οι πολίτες, πλούσιοι και φτωχοί. Η ανταποδοτικότητα προς τον πολίτη εδώ γίνεται πράξη.

Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από την ομορφιά του παραλιακού μετώπου στο Μπατούμι και τη μακρά ιστορία της περιοχής:


"Θάλασσα, Μαύρη Θάλασσα, με τα βαθιά νερά σου"

συνεπαρμένη ελαφρώς 

πως σε θωρώ στην ινσταγκραμική φωτογένεια σου

σε βόλτα πρωινή μ' αχό τα κύματά σου.


Θάλασσα, Μαύρη Θάλασσα, 

σαγηνευμένη επαρκώς 

πως περπατώ στην παραλιακή στα μέρη του Αιήτη από την αρχαιότητα στην αγκαλιά σου.

Σε δρόμους, πάρκα, κήπους, έργα τέχνης και προβλήτες 

που αισθητικά κοσμούν το διαμέτρημά σου.


Θάλασσα, Μαύρη Θάλασσα,

ως κλητική προσφώνηση στη διαχρονικότητά σου.

Κολχίδα ή Μπατούμι, πλούτος είναι τα μέρη σου, 

χρυσός, λιμάνι κι ένα πλήθος τουριστών 

που δύο αράδες έγνωσαν απ' τη μακραίωνη μαρτυριά σου.


22 Οκτωβρίου 2026

Το Κασκάδ του Γερεβάν, όνειρο και έμπνευση. Ποίημα γραμμένο στις 22 Οκτωβρίου 2026









Το ποίημα γράφτηκε μετά από την επίσκεψη στο μνημείο Κασκάδ του Γερεβάν της Αρμενίας. Μια τεράστια σκάλα σε ένα λόφο της πρωτεύουσας από την κορυφή του οποίου έχεις θέα της πόλης και του όρους Αραράτ. Η σκάλα είναι πλούσια διακοσμημένη με ανάγλυφα, κήπους, νερά, συντριβάνια και πολλά πολλά γλυπτά. Ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης. Η πλατεία ακριβώς κάτω από τη σκάλα αυτή, ομοίως είναι διακοσμημένη. Το ποίημα είναι καταγραφή του βιώματος και ενός ονείρου:


Στο Γερεβάν στην Αρμενία κατακλυσμό δεν είχαμε,


είχαμε μέρα βροχερή, γκρίζα στον ουρανό μα όχι στην ψυχή.


Στο λόφο του Κασκάδ στο Γερεβάν, μνημείο γλυπτικής, θέα του Αραράτ δεν είχαμε,


είχαμε μια χαρά μεγάλη, κλιμακωτή σε κάθε αναβαθμίδα, γιατί η τέχνη ήταν υψηλή.


Σαν φτάσαμε στην κορυφή, στο τελευταίο το σκαλί, ως από θαύμα ο ζωοδότης 


ετρύπησε τα σύννεφα, σε κάποια του Αραράτ χιονοσκεπή βουνοκορφή 


που έλαμπε τόσο πολύ ώστε αυτός που αγαπώ έβλεπε Νώε και Κιβωτό μαζί.


Στο όνειρο μου σήμερα σε πλήθος μέσα τον αναζητούσα. Δε δυσκολεύτηκα, θα τον ξεχώριζα όπως σε ξέφωτο του Αραράτ την κορυφή.


Όμως κι εκείνος μόλις μ' είδε, με κίνηση θεατρική την καρατόμησε την κεφαλή ψηλότερου να γίνει η παρουσία του αισθητή.


Συχνά η τρυφεράδα και τα αστεία του είναι η Κιβωτός στη δική μας ασήμαντη για όλους, όμορφη* ζωή.

Ματίνα Γκούτζιου 

Όμορφη είναι η ζωή με τα πάνω της και τα κάτω της, με τις καλές, τις κακές, τις δύσκολες στιγμές.

18 Σεπτεμβρίου 2026

Κάτι καθημερινό, ποίημα σημερινό και πάντα επίκαιρο (18/9/2026)



Κάτι καθημερινό 

Στο λίντελ πετάχτηκε για βασικά

Στο σίδερο ίδρωνα κανονικά

Με σποτιφάι και τον Μήτσο

αναβάθμισα τον οίστρο.

Για αγκάλη και φιλιά ετοιμάστηκα

"Αχ, πόσο σ' αγαπώ!" εκφράστηκα.

Μα ήταν τα ψώνια ανακριβή και εσφαλμένα

και ξεστρατήσαμε απ' τα προγραμματισμένα.

"Για να σ' εκδικηθώ" ξεπέζεψα απ' τα ονειρεμένα 

και προσγειώθηκα εις τα συνηθισμένα.

Ματίνα Γκούτζιου