Άδεια κατόπιν αιτήματος προς τα παιδιά μας να κανονίσουν με τις δουλειές τους για να μπορέσουν ο παππούς και η γιαγιά να πάνε ένα ακόμα ταξιδάκι. Όπως και έγινε.
Σύντομης διάρκειας και σχεδιασμένα λίγες μέρες πριν, τα ταξιδάκια των παππούδων που κρατούν εγγονάκια έχουν κοντινούς προορισμούς. Ξανά λοιπόν μετά από δίμηνο στην γεμάτη απτό πολιτισμό, ιστορία και τέχνη του παρελθόντος της Ιταλία. Αυτή τη φορά στην Τοσκάνη, σε όσα δεν είδαμε στο παρελθόν κι ακούσαμε ότι αξίζουν την επίσκεψη. Κι όχι μόνο στην πράσινη και οινοπαραγωγό Τοσκάνη.
Μέσα σε πέντε μέρες καταφέραμε να γράψουμε πολλά χιλιόμετρα περπατητά , με τρένο, με λεωφορείο.
Πτήση για Μπολόνια με τη Ryanair - που μας αφήνει χρόνους στη Θεσσαλονίκη, υπογραμμίζοντας επίσης το γεγονός ότι υποβαθμιζόμεθα συνεχώς στη χώρα μας παντού και εντελώς - και σε μιάμιση ώρα στο αεροδρόμιο της πόλης υπό βροχή. Δεν θα μέναμε όμως εκεί. Monorail και σε λίγα λεπτά νάμαστε στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Προορισμός και έδρα των εξορμήσεων μας η πόλη Prato αντί της Φλωρεντίας (αρχική επιλογή), καθώς οι τιμές των καταλυμάτων στην πιο γνωστή, και δικαίως, πόλη της Τοσκάνης, είναι αποτρεπτικές για τα δικά μας βαλάντια, τουλάχιστον των οικιών και μονάδων που βρίσκονται κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό, ζητούμενο για εμάς και τα σχέδια μας. Αντίθετα στο Prato νοικιάσαμε σπίτι αξιοπρεπές και καθαρό πολύ φθηνότερα. Μας βόλευε η πόλη και συγκοινωνιακά για τις περιοχές που σκοπεύαμε να επισκεφτούμε. Δεν τα είχαμε σχεδιάσει όλα στην παραμικρή τους λεπτομέρεια, επειδή ο καιρός, αν και Μάης, ήταν βροχερός. Θα αποφεύγαμε τις περιοχές με την έντονη βροχόπτωση. Αυτό ήταν το πλάνο.
Στα αυτόματα μηχανήματα κόψαμε τα εισιτήρια μας από Bologna για Prato, πολύ φθηνά μας φάνηκαν, χαρήκαμε, αλλά ψάχνοντας για την πλατφόρμα επιβίβασης ηλεκτρονικά και ρωτώντας διαπιστώσαμε ότι τα εισιτήρια μας ήταν για το ίδιο δρομολόγιο, όμως με λεωφορείο που αναχωρούσε σε 5 λεπτά, καθώς χάσαμε χρόνο αναζητώντας τρένο. Ο σταθμός τεράστιος, το ίδιο και οι έξοδοι του. Ρίξαμε κάτι κατοστάρια από δω, από κει, ρωτώντας πας στην πόλη, και το προλάβαμε στο τελευταίο λεπτό. Ο οδηγός έκλεινε τη μπαγκαζιέρα, αλλά έτσι όπως με είδε να φωνάζω το "aspettαteci" και να τρέχω, φοβήθηκε μην κλατάρω, με είδε και μεγάλη γυναίκα, ήμουν και ταλαιπωρημένη, από τις 5.00 τ' χαραή στο πόδι, μου έκανε νόημα κατευνασμού με τα χέρια του. Τερμάτισα πρώτη, από πίσω κι ο Μιχάλης λαχανιασμένος, έχωσα τη χειραποσκευή στο πορτμπαγκάζ, που το κράτησε ανοιχτό για μας και ανάσανα, ανασάναμε.
Κενές θέσεις για δύο δεν υπήρχαν, δεν ήταν πρόβλημα αυτό, θα καθόμασταν χωριστά, αλλά μόλις πήγα να καθίσω δίπλα σε μια μεσήλικη Εγγλέζα, στην πρώτη θέση, πίσω από τον οδηγό, που μου την υπέδειξε, σηκώθηκε η κάτοχος της μίας που είχε απλωθεί σε δύο θέσεις και πήγε να βρει τη φίλη της πιο πίσω, να έχει και την παρέα της, αφού την άνεση την είχε χάσει. Για καλό μας. Ήρθε και ο Μιχάλης που στο μεταξύ είχε καθίσει πίσω κι έτσι, κάποιος κερδίζει, κάποιος χάνει, ταξιδέψαμε άνετα, φθηνά και με απεριόριστη θέα στην εξοχή της διαδρομής. Αλλού βροχή, αλλού ήλιος, αλλού κι εμείς πλέον σε διάθεση, καθησυχασμένοι, όλα έβαιναν κατ' ευχήν και προς τον τελικό προορισμό. Ήταν η πρώτη ξεκούραση και ανάσα της μέρας, στις θέσεις μας στο λεωφορείο. Αχάραγα είχαμε ξυπνήσει και θέλαμε να φτάσουμε, να τακτοποιηθούμε, να ξεκινήσει το ευχάριστο μέρος, το περιηγητικό στις πόλεις της περιοχής αυτής στην ιστορία τους, τον πολιτισμό τους, την τέχνη, στα ωραία.
Πρώτο μεσημεράκι φτάσαμε στον σιδηροδρομικό σταθμό του Prato, τερματικό και για τα λεωφορεία. Μπροστά από το σταθμό ένα ωραίο πράσινο πάρκο με ψηλά πλατάνια και φλαμουριές, με το συντριβάνι του, τα παγκάκια του, με την ανάλογη για σταθμό κίνηση. Μετά το πάρκο το ποτάμι της πόλης , ο Μπισέντζιο, παραπόταμος του Άρνο, κάπως ανταριασμένος και σκούρος λόγω των βροχών. Περάσαμε τη γέφυρα του ποταμού και κατευθυνθήκαμε ποδαράτοι προς το ενοικιαζόμενο, καμία 400αριά μέτρα πιο πέρα σε κεντρικό δρόμο της πόλης, της μεγαλύτερης στην Τοσκάνη μετά τη Φλωρεντία, διακοσίων χιλιάδων κατοίκων και κέντρο κλωστοϋφαντουργίας από την αρχαιότητα, τον μεσαίωνα και μέχρι σήμερα. Λειτουργεί κοντά στην πόλη Μουσείο υφαντουργίας και υφασμάτων σε σύγχρονης αρχιτεκτονικής και σχεδιασμού κτήριο. Εξ αρχής είδαμε Ασιάτες στην πόλη. Διαβάσαμε ότι Κινέζοι μετανάστες εγκαταστάθηκαν στο Πράτο από το 1980 και λόγω των γνώσεων τους στην υφαντική τέχνη. Φυσικά, όπως σε όλες τις πόλεις και τα χωριά , σε όλους τους σταθμούς και τις στάσεις, στους δρόμους, στα μικρομάγαζα, στις δύσκολες δουλειές που δεν κάνουν πια οι Ευρωπαίοι, τις πιο νυχτερινές ώρες, στα υπαίθρια παζάρια, αλλά και στις μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων με φθηνό κόστος, αυτοί που κυρίως βλέπεις είναι οι μετανάστες, μελαμψοί, με τη δική τους ομορφιά και χάρη, κάποιοι, κυρίως γυναίκες, με τις παραδοσιακές ενδυμασίες τους, τις μαντήλες για να βρίσκονται υπό την σκέπη του Αλλάχ, αυτές που ενοχλούν και διχάζουν ότι στην πολιτισμένη δύση οι γυναίκες κατάφεραν να απελευθερωθούν και δε δέχονται το ζυγό μήτε της θρησκείας, μήτε της οικογένειας, μήτε του συζύγου. Και σε μεγάλη κλίμακα έτσι συμβαίνει, χωρίς αυτό να εξασφαλίζει απαραίτητα την ευτυχία τους, καθότι κεκτημένο και ως τέτοιο έχασε τη γεύση της ανακούφισης από δεσμά που βαραίνουν.
Και φτάσαμε στο σπίτι! Ευρύχωρο, καθαρό, μερικώς ανακαινισμένο- δεν πετούν οι Ευρωπαίοι ότι επισκευάζεται και σ' αυτό συντελεί η ύπαρξη υπηρεσιών συντήρησης. Αντίθετα στην Ελλάδα είμαστε πρωταγωνιστές στο πέταγμα εν λειτουργία και χρήσιμων ακόμα αντικειμένων, συσκευών. Δε βρίσκεις και άνθρωπο να στα συντηρήσει, επιδιορθώσει - επιπλωμένο με χαριτωμένα έπιπλα ΙΚΕΑ. Καλό, αλλά κρύο λόγω καιρού.
Δεν θα μέναμε στο σπίτι για πολύ. Άνοιγμα αποσκευών, στοιχειώδης τακτοποίηση και φρεσκάρισμα και ξανά στον σιδηροδρομικό σταθμό του Πράτο γύρω στις 2.30 το μεσημέρι για να επισκεφθούμε τη Lucca. Είχαμε δει ότι η βροχή είχε μετακινηθεί προς τα ανατολικά, οπότε ήταν το κατάλληλο μέρος για την πρώτη κουραστική μέρα του ταξιδιού.
Σε μια ωρίτσα περίπου φτάσαμε στη μεσαιωνική-αναγεννησιακή αυτή πόλη που το ιστορικό της κέντρο περιβάλλεται από τείχη και οχυρωματικά έργα τεσσάρων περίπου χιλιομέτρων που λειτουργούν ως ένας ωραίος πεζόδρομος για τους κατοίκους και τους τουρίστες για περπάτημα, άθληση, αναψυχή. Από το σταθμό στα τείχη κι από κει η πρώτη θέα των πύργων των ναών, του καθεδρικού ναού του San Martino, ωραίων κτιρίων.
Βαδίσαμε κάποιες ωρίτσες στο ιστορικό κέντρο της όμορφης Λούκκα, στενά δρομάκια με ωραία ιστορικά κτίρια και ξαφνικά ανοίγματα, πλατείες, μεγαλύτερες ή μικρότερες με ναούς και άλλα δημόσια μέγαρα, με καταστήματα προς βρώση και πόση και άλλα ένδυσης και ιταλικής μόδας, κάθε είδους σε πιο εμπορικούς και κεντρικούς δρόμους. Ηλεκτροκίνητα mini bus χρησιμοποιούνται για τις μετακινήσεις των κατοίκων, καθώς η πόλη διατηρεί την ιστορική της πολεοδομία και μορφή και επομένως τα στενά δρομάκια δεν προσφέρονται για άλλο μέσο.
Οι πολλοί ναοί της πόλης μοιάζουν μεταξύ τους με χαρακτηριστικό τους στοιχείο την βαθμιδωτή επίστεψη πάνω από την είσοδο τους, περισσότερο ή λιγότερο διακοσμημένοι. Οι πιο γνωστοί και περίτεχνοι, ο καθεδρικός ναός της πόλης αφιερωμένος στον Άγιο Μαρτίνο και ο ναός ο αφιερωμένος στον Αρχάγγελο Μιχαήλ.
Στη Λούκκα και το σπίτι του συνθέτη Τζάκομο Πουτσίνι (1858-1924) που πλέον έχει μετατραπεί σε Μουσείο. Είναι η γενέτειρα του. Μπροστά από το σπίτι του ένα ωραίο μποέμ γλυπτό του ίδιου να κάθεται αναπαυτικά και χαλαρά στην πολυθρόνα του και να καπνίζει το τσιγαράκι του. Ίσως να σκέφτεται κάποια όμορφη, έμπνευση για το έργο του ή πώς να αποφύγει τη ζηλοτυπία της συζύγου του. Όμορφος ως νέος, όμορφος και αρρενωπός και στο άγαλμα. Ήταν από τα σημεία της περιήγησης που η τέχνη δημιούργησε ευφορία. Και μόνο να αναλογιστείς τις ουράνιες μελωδίες του φτάνει.
Η ετυμολογία του ονόματος της Λούκκα προέρχεται από τη λιγουρική ή κελτική ρίζα luk, η οποία σημαίνει βάλτος ή μέρος που περιβάλλεται από νερά. Η θεωρία αυτή ταιριάζει απόλυτα με τη γεωγραφία της περιοχής κατά την αρχαιότητα, καθώς ο πρώτος οικισμός χτίστηκε σε μια ελώδη πεδιάδα ανάμεσα στον ποταμό Σέρκιο και τη λίμνη Μπιεντίνα.
Μια άλλη εκδοχή συνδέει το όνομα με την ετρουσκική λέξη luc ή τη λατινική lucus που σημαίνει ιερό δάσος ή το ρήμα lucare. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, Λούκκα σημαίνει φωτεινό ξέφωτο μέσα σε μια πυκνά δασωμένη περιοχή.
Και βέβαια η περιοχή κατοικείται από τους αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι σήμερα. Λίγουρες, Ετρούσκοι, Ρωμαίοι, Οστρογότθοι, Λογγοβάρδοι, Φράγκοι ... μακρά η ιστορία της περιοχής, κάθε σοκάκι και καημός, κάθε καημός και πόνος, αγώνας, θάνατος κι εφήμερη χαρά για πλούσιους και φτωχούς.
Η ευρύτερη περιοχή της Λούκκα ευλογημένη με ύδατα, με δάση και εύφορα εδάφη παράγει παρθένο ελαιόλαδο, κρασιά, φρούτα και όσπρια του βουνού, μανιτάρια, κάστανα και διάφορα γαστρονομικά προϊόντα για τα φαγάκια της περιοχής. Όμως και η βιομηχανία και οι παραγωγικές μονάδες πάσης φύσεως προϊόντων είναι αναπτυγμένη στην περιοχή και σε κάθε περιοχή της Ιταλίας. Εντύπωση σου προκαλούν οι μονάδες παραγωγής που βλέπεις από το παράθυρο του τρένου, από χωριό σε χωριό κι από πόλη σε πόλη. Στην περιοχή παράγεται χαρτί οικιακής χρήσης, υπάρχουν επίσης κλωστοϋφαντουργεία, όπως και στο Πράτο, και πλήθος άλλες βιομηχανικές, βιοτεχνικές, εταιρικές μονάδες. Να έχει ο κόσμος, ντόπιοι και μετανάστες να φάνε ψωμί, να εξασφαλίζει τον επιούσιο. Και βέβαια ο τουρισμός, αυτός κι αν ανθεί στην όμορφη Τοσκάνη!
Για φούρνους και focaccia ψάχναμε, προχωρημένο μεσημέρι, όμως είχαν ξεπουλήσει και ήτανε κλειστοί. Βρήκαμε όμως πολλά μπακάλικα, όπως τα δικά μας παλιά, με εδώδιμα και αποικιακά που πουλούσαν αλλαντικά κάθε είδους, τυριά κάθε είδους, κρασιά, ζυμαρικά και του πουλιού το γάλα, από τρόφιμα βασικά. Σ' αυτά σου ετοιμάζουν το πανίνο, το ψωμάκι ή σάντουιτς της προτίμησης σου. Πολλές και οι τζελατερίες, τα παγωτατζίδικα φυσικά στην Ιταλία με ωραιότατο αφράτο και φρέσκο παγωτό.
Κατά τις 6.00 μ.μ. τα πόδια μας δεν άντεχαν άλλο, από νωρίτερα δηλαδή, αλλά υπομέναμε τις σωματικές ενοχλήσεις έναντι της ψυχικής ανάτασης που νιώθεις ως τουρίστας στις ιστορικές αυτές και καλοδιατηρημένες πόλεις, τσαγμένοι από ομορφιά, καθότι ζούμε σε ρυμοτομική, πολεοδομική και αρχιτεκτονική ασχήμια στη δύστυχη χώρα μου, και στην πόλη μας, στην Κοζάνη.
Άρμεγε με τα μάτια σου το φως της οικουμένης, όπου υπάρχει φυσική ή δημιουργημένη από τον άνθρωπο ομορφιά! Είναι η προσέγγιση της ζωής μας, αυτή που μας κάνει να αγαπάμε πολύ τα ταξίδια. Όμως και το σκαρί, ηλικιωμένοι πλέον, έχει τις αντοχές του. Δεν βλέπαμε την ώρα να καθίσουμε σε κάποιο βαγόνι να πάρουμε κάποια ανάσα μέχρι να φτάσουμε στο Πράτο, να ξεκουράσουμε για λίγο τα πόδια μας που ασφυκτιούσαν πια στα αθλητικά μας παπούτσια, που αν και άνετα, φάνταζαν στενά και στενάχωρα.
Όταν επιτέλους φτάσαμε στο ενοικιαζόμενο, δεν υπήρχε κουράγιο ούτε για τα στοιχειώδη. Ήταν και κρύο το σπίτι, λόγω των βροχερών ημερών, το καλοριφέρ κλειστό, κλιματιστικό δεν υπήρχε, δεν είχαμε προσέξει τη λεπτομέρεια λόγω εποχής, είπαμε δε θα κρυώσουμε, δε θα ζεσταθούμε, όμως αποκαμωμένοι, όπως ήμασταν, κρυώναμε ελαφρώς. Το μπάνιο αναβλήθηκε για την επομένη το πρωί. Ύπνος, αυτό θα μας ανακούφιζε. Κοιμηθήκαμε στις 9.00 μ.μ. περίπου. Ξεραθήκαμε, ευχαριστημένοι όμως. Για την επομένη είχαμε προγραμματίσει, πόλεις, ωράρια τρένων, όλα ήταν κανονισμένα.
.jpg)
