Πέμπτη μέρα του ταξιδιού και τελευταία περιηγητική. Ημέρα Κυριακή. Την επόμενη, Δευτέρα, είχαμε μόνο το ταξίδι της επιστροφής στην Κόζιανη. Αν ήταν στο χέρι μου και δεν είχαμε υποχρεώσεις θα ταξίδευα για μήνες. Τι να κάνω σ' αυτή την πόλη και σ' αυτή τη χώρα; Να ταράζομαι καθημερινά με όσα ακούμε να συμβαίνουν, να βλέπω την απόλυτη ασχήμια γύρω μου στην πόλη μου; Την απόλυτη εγκατάλειψη του πολίτη και την απαξίωση του από τις αρχές; Δυστυχώς, φεύγεις νέος. Αν δεσμευτείς με σπίτια και περιουσιακά στοιχεία, αν μεγαλώσουν τα παιδιά σου, γίνεται πιο δύσκολο. Κι αν τα παιδιά σου δε θέλουν να φύγουν και βοηθάς μένεις στη χώρα της κομματοκρατίας, της αναξιοκρατίας, της βαθιάς διαφθοράς, της ατιμωρησίας που σπάει όλα τα ρεκόρ στατιστικά σε δεκάδες κοινωνικά, εκπαιδευτικά, οικονομικά ζητήματα από τον πάτο όμως.
Είχαμε ήδη αποφασίσει τη μέρα αυτή να κινηθούμε πιο χαλαρά, με πιο αργούς ρυθμούς. Συνηγορούσε σ' αυτό και η έντονη βροχόπτωση στην Τοσκάνη, αλλά και σε όλα τα όμορα γεωγραφικά διαμερίσματα. Η βροχή θα υποχωρούσε προς το απογευματάκι κατά τόπους. Επιπλέον οι επίσκεψη σε τόσες πόλεις, μνημεία, ο καταιγισμός των εικόνων και των πληροφοριών απαιτούσε μια νοητική ανάπαυλα. Και οπωσδήποτε σωματική. Τα πόδια μου πληγωμένα, αλλά καλύτερα από την προηγούμενη δε θα άντεχαν μεγάλη ταλαιπωρία. Ο σύζυγος συμφωνούσε, πάντα συμφωνεί στους πιο αργούς ρυθμούς και στην ανάπαυλα. Είχε επίσης κουραστεί.
Ξυπνήσαμε όποτε, περιποιήθηκαμε κάπως τους εαυτούς μας, τακτοποιήσαμε τις χειραποσκευές μας αφήνοντας έξω τα ολίγα απαραίτητα για τις ώρες που έμεναν, ήπιαμε χαλαρά τον καφέ μας και το πρόγραμμα έλεγε βολτίτσα με ομπρέλες στο Prato που είναι μια πιο σύγχρονη πόλη, δεν έχει διατηρήσει πολλά στοιχεία από το ιστορικό της παρελθόν, αλλά δεν είναι ασχημη. Στη συνέχεια αστικό λεωφορείο ( η στάση μπροστά από τα τείχη της πόλης) για το σούπερ εμπορικό κέντρο I Gigli, ένα από τα μεγαλύτερα στην Ιταλία, για δωράκια σε εγγονάκια και αδελφές, αλλά και για βρώσιν και πόσιν. Το απόγευμα που τα έντονα καιρικά φαινόμενα θα υποχωρούσαν, θα πηγαίναμε κοντά, στη Φλωρεντία που την έχουμε επισκεφθεί και στο παρελθόν, δις ο σύζυγος, μια μαζί και μία με το σχολείο του. Εγώ μόνον μαζί του. Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε κτλ. Στο εμπορικό κέντρο χαμός, ίσως και λόγω βροχής, καθώς έχει και χώρους διασκέδασης για γονείς και παιδιά, πάνω απ' όλα εξαιτίας του υπερκαταναλωτισμού μας που μας ορίζει τις ζωές.
Έτσι έγιναν τα πράγματα. Νωρίς το απογευματάκι ξεκινήσαμε για την αναγεννησιακή Φλωρεντία των Μεδίκων υπό βροχή με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα σταματούσε. Το φρεσκολουσμένο από πρωίας μαλλί δεν το κοιτούσα πλέον.
Κι αν παντού, όπου πήγαμε, υπήρχαν πολλοί τουρίστες, στη Φλωρεντία συναντήσαμε ακόμα μεγαλύτερο πλήθος, ορδές τουριστών, το αδιαχώρητο στα κεντρικά πεζοδρόμια. Η βροχή είχε υποχωρήσει κι όλοι μας ξεχυθήκαμε σαν τα σαλιγκάρια.
Λάθος μας μάλλον που δεν πήγαμε κάπου στοχευμένα, σε χώρους που δεν επισκεφτήκαμε στο παρελθόν και σίγουρα στη Φλωρεντία είναι πολλοί. Βέβαια ήταν ήδη απογευματάκι και ενδεχομένως μουσειακούς χώρους και εκθέσεις να τα βρίσκαμε κλειστά Τη Galleria Uffici την είχαμε επισκεφθεί στο παρελθόν, αλλά υπάρχουν τόσοι χώροι τέχνης και μουσεία στη Φλωρεντία, πέρα από τα πολύ γνωστά. Στα ίδια μέρη περπατήσαμε, στα ίδια μέρη φωτογραφηθήκαμε. Όχι, ότι δεν είναι ωραίο να ξαναβλέπεις τόση ομορφιά και τέχνη!
Μια χαλαρή βολτίτσα στη Φλωρεντία κράτησε κάποιες ώρες. Piazza del Duomo, Piazza della Signoria και Palazzo Vecchio, η υπαίθρια γλυπτοθήκη Loggia dei Lanzi, το αντίγραφο του Δαβίδ, η Galleria degli Uffizi, Ponte Vecchio κι άλλες γέφυρες του ποταμού Άρνο, μεγάλοι δρόμοι με εμπορικά καταστήματα, στενά με φαγάδικα και μπαράκια, μνημεία, μνημεία, μνημεία. Για διατριβή ίσως κάποια άλλη φορά.
Παγωτάκι και μόλις σουρούπωνε ξανά στο σταθμό των τρένων και επιστροφή για την τελευταία μας διανυκτέρευση.
Νωρίς κοιμηθήκαμε, νωρίς ξυπνήσαμε και πήραμε το τρένο για Bologna, απ' όπου και η πτήση μας για τη Θεσσαλονίκη στις 11.30 π.μ περίπου. Ευτυχώς υπήρχε εύρος χρόνου, γιατί στο σταθμό της Bologna η ουρά για το monorail των δύο βαγονιών με χωρητικότητα περίπου 30 παστωμένων ταξιδιωτών ήταν μεγάλη και χρειάστηκε να περιμένουμε σ' αυτή περίπου μία ώρα. Ασφαλής επιστροφή κι ένα ακόμα ταξιδάκι έφτασε στο τέλος του. Για να δούμε πότε θα ξαναπάρουμε άδεια.
Αποφάσισα να καταγράψω όσα μπορώ από τα ταξίδια μας ( δεν παίρνω και όρκο, δεν προλαβαίνω επίσης), γιατί ξεχνώ πράγματα, τόπους, καταστάσεις. Να έχουμε κάτι να θυμόμαστε και στα γεράματα μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου