Τετάρτη μέρα αδειούχοι, εν Ιταλία ευρισκόμενοι και ο προορισμός μας αυτή τη φορά ήταν δύο πόλεις βορειότερα του Prato, υπόλοιπο από το ταξίδι μας το φθινόπωρο του 2025 στη Bologna και τη γύρω περιοχή. Δεν τα είχαμε προλάβει, δεν έτυχε να πάμε.
Τρένο από Prato για Bologna, άφιξη στον τεράστιο σιδηροδρομικό σταθμό της που οπωσδήποτε να έχεις χρόνο αν πρόκειται να αλλάξεις πλατφόρμα, γιατί κάποιες απέχουν μεταξύ τους, και αναχώρηση για Parma.
Πάρμα και τυρί Parmigiano Reggiano (Παρμεζάνα) πάνε μαζί. Μάλιστα στο τρένο βρισκόταν κι ένα ζευγάρι Ελβετών που είχε κλείσει τραπέζι για γευσιγνωσία στα προϊόντα της περιοχής. Δυστυχώς τα έσοδα των Ελλήνων δεν πάνε μαζί μ' αυτά των Ελβετών. Πιο λιτά και πρόχειρα θα τρώγαμε εμείς, ωστόσο νηστικοί δε θα μέναμε, που καλό θα μας έκανε, αλλά αδυνατούμε, είμαστε οι αμαρτωλοί λαίμαργοι της κόλασης του Δάντη. Εξάλλου συνηθίζω να λέω ότι όλους εμάς που δε μας λείπει το καλό και με καλά υλικά σπιτικό φαγητό στο σπίτι μας, δε μας συγκινούν τα γκουρμέ και τα ακριβά εστιατόρια. Γενικώς τα βαριέμαι. Εκτός από την παρμεζάνα κι για άλλα τυριά και αλλαντικά είναι γνωστή η περιοχή.
Άφιξη στο ωραίο σταθμό των τρένων της Parma κατά τις 12.00 το μεσημέρι και η γευσιγνωσία των μνημείων και των δρόμων του ιστορικού κέντρου της πόλης ξεκίνησε. Πρώτη στάση στο Parco della Pilotta ( από το παλάτι που βρίσκεται στην πλατεία) ή Piazzale della Pace. Κεντρικό σημείο της Πάρμα, μέρα Σαββατο, γεμάτο κόσμο, κυρίως μετανάστες, σημειολογικά το λέω, γιατί επί της πλατείας και νοτιοδυτικότερα, έως και το ποτάμι της Parma, γινόταν ένα τεράστιο παζάρι. Τα πάντα βρίσκεις σ' αυτό. Το περπατήσαμε, ψάχναμε και για καπέλα, δεν είχαμε πάρει μαζί μας από την Ελλάδα, αφού η πρόβλεψη του καιρού έδειχνε βροχές από βορρά προς νότο και δυτικά και ανατολικά και μόνον νοτιότερα της Ρώμης όχι. Όμως εμάς μας ζάλιζε ο ήλιος τέσσερις μέρες μετά την άφιξη στις περιοχές που επισκεφτήκαμε και το ακατοίκητο τριχών λόγω ευφυίας τμήμα της κεφαλής του ανδρός μου είχε κοκκινίσει. Είπαμε ότι το πλάνο στο ταξίδι αυτό ήταν να πηγαίνουμε όπου δεν θα είχε βροχή με επαλήθευση του δελτίου καιρού το προηγούμενο βράδυ και το πρωί της εξόρμησης. Μέχρι την τέταρτη μέρα ο σχεδιασμός είχε πάει περίφημα. Καπέλο δεν πήραμε, δε βρήκαμε της αρεσκείας μας, αγοράσαμε όμως ένα φουλάρι για μένα, δώρο και μια μπαντάνα για τον σύζυγο, πήρα και γυαλιά ηλίου, έτσι για να έχω μια ποικιλία σε σκελετούς και χρώματα. Απορροφητικά έλεγε, είχαν και πιστοποίηση, κινέζικα όπως λέμε. Μάλιστα τα ίδια σε πάγκο μεγαλύτερης περαντζάδας τα πωλούσε προς δέκα ευρώ το τεμάχιο. Παρακάτω και πιο πίσω προς πέντε ευρώ το τεμάχιο. Δέκα ευρώ έδωσα για τα δύο. Έχω και ακριβά και επώνυμα από καταστήματα. Ο προβληματισμός είναι αν εκεί πληρώνουμε την ποιότητα ή τη φίρμα και τα έξοδα-έσοδα του καταστήματος. Μου αρέσουν τα παζάρια και οι υπαίθριες και κλειστές αγορές τροφίμων, αλλά δεν είχαμε έρθει στην πόλη γι' αυτό.
Το Palazzo della Pilotta σήμερα είναι μουσειακό συγκρότημα που περιλαμβάνει πινακοθήκη, αρχαιολογικό Μουσείο, Βιβλιοθήκη, το ξύλινο θέατρο Farnese ( το όνομα της οικογένειας δουκών που ίδρυσε το παλάτι), του 1618 και άλλους χώρους τέχνης. Την ονομασία του την πήρε από το παιχνίδι pelota (κάτι σαν χάντμπολ) που έπαιζαν οι Ισπανοί στρατιώτες στις αυλές του παλατιού. Το παλάτι άρχισε να κατασκευάζεται το 1583 και η κατασκευή του ή οι ανακατασκευές και προσθήκες συνεχίστηκαν ως τον 17ο αιώνα, αλλά και αργότερα κάθε φορά που υφίστατο ζημιές ή φθορές από πολέμους ή από τον χρόνο. Μπροστά από το παλάτι ένα πρωτότυπο συντριβάνι ή ένα πρωτότυπο δασάκι μέσα σε συντριβάνι. Δέντρα και πίδακες νερού μας πρόσφεραν τη δροσιά και τη σκιά τους για μια πρώτη ανάπαυλα και ένα σύντομο γεύμα να "ψυχοπιαστούμε" που έλεγε η γιαγιά μου πριν συνεχίσουμε την περιήγηση μας.
Στην ίδια πλατεία, δίπλα στο παλάτι Pilota και ένα ανάγλυφο έργο από γρανίτη και χαλκό αφιερωμένο στον Giuseppe Verdi. Οι μπρούντζινες πλάκες απεικονίζουν σκηνές από τις πιο διάσημες όπερες του συνθέτη και επεισόδια από τη ζωή του. Κι αυτό που υπάρχει σήμερα είναι ό,τι σώθηκε από τον βομβαρδισμό των συμμάχων το 1944.
Ξεκολλήσαμε κάποια στιγμή από το κεντρικό αυτό σημείο της Parma και αρχικά βαδίσαμε δυτικά, πίσω από το παλάτι προς το ποτάμι Πάρμα της πόλης και παραπόταμο του Πάδου. Είναι και το πρώτο ποτάμι στην εκδρομή μας που είχε λίγο νερό με τις ποταμίσιες πέτρες έκθετες στον ήλιο. Σε όλες τις άλλες πόλεις που επισκεφτήκαμε τα ποτάμια ήταν ζωηρά και πλούσια σε ρέοντα νερά λόγω και των βροχερών ημερών. Δε βρήκαμε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και κατευθυνθήκαμε ανατολικά του παλατιού Pillotta.
Ενδιαφέροντες δρόμοι, πολλοί εμπορικοί, ωραία μνημειακά κτίρια και μια ακόμα ιστορική πλατεία της πόλης η Piazza Duomo. Ο καθεδρικός ναός της Πάρμα είναι αφιερωμένος στη Santa Maria Assunta, το ροζ από μάρμαρο της Βερόνας Βαπτιστήριο είναι οκταγωνικό, στην ίδια πλατεία, το κωδωνοστάσιο και ένα Επισκοπικό παλάτι. Τα όμορφα αυτά μνημεία χτίστηκαν μεταξύ 12ου και 13ου αιώνα και είναι γνωστά τόσο για την εξωτερική ομορφιά και τα υλικά τους όσο και για τα όμορφα και διάσημα έργα στο εσωτερικό τους, όπως η τοιχογραφία της Ανάληψης στον τρούλο του καθεδρικού ναού φιλοτεχνημένη από τον αναγεννησιακό ζωγράφο Correggio. Κοντά και ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή.
Συνεχίσαμε νοτιότερα της πλατείας του Duomo περπατώντας μέσα σε όμορφους κεντρικούς δρόμους της πόλης των διακοσίων χιλιάδων περίπου κατοίκων. Γνωστό και το Πανεπιστήμιο της πόλης που λειτουργεί από τον 13ο αιώνα, από τα πιο παλιά της Ευρώπης. Όμορφο το ιστορικό κέντρο της πόλης με όμορφα σημεία για να καθίσεις και να απολαύσεις καφέ ή φαγητό. Σε κάποια κεντρική λεωφόρο και στις στοές του Δημαρχείου της Parma, να και το σύμπλεγμα του Ηρακλή να μάχεται με τον Ανταίο κρατώντας τον στον αέρα να μην παίρνει δύναμη από τη μητέρα του, τη γη. Αντίγραφο είναι αυτό που βλέπουμε στο Δημαρχείο της Πάρμα, το αυθεντικό του 17ου αιώνα φιλοξενείται στο κέντρο της αυλής του Palazzo Cusani, το οποίο στεγάζει και το Σπίτι της Μουσικής. Οι Parmigiani στην τοπική διάλεκτο ονομάζουν το χάλκινο σύμπλεγμα " I du brase" , οι δύο αγκαλιασμένοι. Το έχω πει πολλές φορές: Ευτυχώς που οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, ακόμα και οι υπόλοιποι Βαλκάνιοι, οι Αμερικανοί, οι Ασιάτες τιμούν τη μυθολογία μας με έργα τέχνης. Εμείς στην Ελλάδα ουδόλως.
Κι άλλα θα μπορούσαμε να δούμε στην όμορφη Πάρμα, δρόμους, μνημεία, μουσεία, το βοτανικό κήπο, ναούς, αλλά η ώρα είχε περάσει και η Μόντενα ήταν στο πρόγραμμα της μέρας, στο δρόμο μας για τη Μπολόνια. Ήταν μια καλή ευκαιρία να την επισκεφτούμε. Εξάλλου χρειαζόμασταν ξεκούραση, έστω τη σύντομη του τρένου. Τη μέρα αυτή είχα κάνει το λάθος να αλλάξω αθλητικά παπούτσια. Είχα δύο ζεύγη μαζί μου. Κι ενώ και τα δεύτερα δεν με ενοχλούν στην καθημερινότητα, τώρα που τα περπατητά χιλιόμετρα ήταν πολλά και τα πόδια ήδη ιδιαίτερα ταλαιπωρημένα με τάραξαν, με πλήγωσαν κι αυτό έκανε το περπάτημα δύσκολο. Σαν της γοργόνας του παραμυθιού που θυσίαζε τη μιλιά για πόδια αντί ουράς κι ας πονούσε κάθε της βήμα. Εγώ βέβαια πονούσα, αλλά γλώσσα δεν έβαζα μέσα. Κατά τον σύζυγο. Προσωπικά πιστεύω ότι είμαι λιγομίλητη, για γυναίκα. Τα παπούτσια στη Μόντενα τα πάτησα στις φτέρνες και τα φορούσα ως παντόφλες. Δε γινόταν αλλιώς.
Τρένο παίρνω, τρένο αφήνω, φτάσαμε και στη Μόντενα, την πατρίδα του Luciano Pavarotti, της Ferrari, της Maserati και άλλων αυτοκινητοβιομηχανιών στην περιοχή γύρω από την πόλη. Είναι και η πατρίδα του ξιδιού balsamico.
Βγαίνοντας από το σταθμό, παντοφλάτα είπαμε, το πρώτο που είδαμε ήταν μια ποδηλατοπομπή γονέων και μικρών παιδιών για την στήριξη του ποδηλάτου και της μετακίνησης με αυτό το μέσο. Κάποιες μέρες αργότερα, τον ίδιο μήνα, όταν ένας ψυχοπαθής - γιατί τι άλλο; - παρέσυρε με το αυτοκίνητο του πεζούς στη μικρή και ήσυχη αυτή πόλη, τους σκέφτηκα, κι εμάς επίσης. Ο καθένας μας κινδυνεύει, αλλά δε μπορείς να ζεις με το φόβο τις απλές καθημερινές στιγμές της ζωής σου.
Δρόμους πήραμε, δρόμους αφήσαμε, είδαμε κάποια πράγματα κι εδώ. Η πόλη είναι και φοιτητούπολη και πόλη φοίτησης ευέλπιδων. Είδαμε πολλούς, νεαρά αγόρια και κορίτσια, να κυκλοφορούν καμαρωτά με τις στολές τους.
Περνώντας απέναντι από το σταθμό συναντήσαμε τη Manifattura Tabacchi di Modena, ένα ιστορικό ανακαινισμένο βιομηχανικό συγκρότημα με μια χαρακτηριστική ψηλή καμινάδα από τούβλα που σήμερα χρησιμοποιείται ως χώρος για εκθέσεις τέχνης και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Εντύπωση μας έκανε το μέγεθος των παλιών ιστορικών κτιρίων, χωρίς υπερβολή κάποια καταλαμβάνουν χώρο πολύ μεγάλων σε έκταση οικοδομικών τετραγώνων. Δεν περίμενα να δω τέτοια μεγέθη σε μια μικρή πόλη όπως αυτή.
Piazza Grande, το κέντρο της πόλης με τον καθεδρικό ναό, τον πύργο Ghirlandina με ύψος περίπου 90 μέτρα, το Δημαρχείο, την Pietra Ringadora, μια μεγάλη, ιστορική ορθογώνια πέτρα στην πλατεία, η οποία κατά τον Μεσαίωνα χρησιμοποιούνταν ως βήμα για ρήτορες, αλλά και για την αναγνώριση πτωμάτων ή την τιμωρία των οφειλετών.
Παρέκει η Piazza Roma με το παλάτι Ducale, ένα από τα πιο εντυπωσιακά μπαρόκ ανάκτορα της Ευρώπης, της οικογένειας και δυναστείας Έστε. Σήμερα στεγάζει τη Στρατιωτική Ακαδημία της Μόντενα, γι' αυτό και οι πολλοί Ευέλπιδες.
Πιο ανατολικά το θέατρο της Μόντενα και το άγαλμα του Luciano Pavarotti.
Πιο πάνω ένας ωραίος κήπος για παιδιά, γονείς, ηλικιωμένους, για ανθρώπους και προς αναψυχήν. Στο μεγάλο κήπο ένας περιορισμένος χώρος προορίζεται για τα δεσποζόμενα σκυλιά και τους κατόχους τους, περιποιημένος κι αυτός με κατασκευές για τα ζωντανά. Στον Δημοτικό κήπο Κοζάνης συμβαίνει το αντίθετο, όλος ο κήπος προορίζεται για σκυλιά δεσποζόμενα και κυρίως αδέσποτα κι ένας μικρός χώρος είναι η παιδική χαρά που δεν προστατεύεται με κάποιο είδος περίφραξης. Δηλαδή Μπάτε σκύλοι αλέστε, στο Δημοτικό κήπο και παντού και γενικώς.
Κι άλλα θα μπορούσαμε να δούμε, αλλά τα πόδια μας δεν πήγαιναν πλέον, είχαμε και ταξίδι με τρένα μπροστά μας. Αργά το βράδυ θα φτάναμε στο Prato. Δύο καρπούζια σε μια μασχάλη δε χωράνε, το ίδιο και δύο ιστορικές πόλεις. Όμως δεν είδαμε και λίγα.
Κουράγιο κάναμε για να επιστρέψουμε στο σταθμό της Μόντενα κι ας ήταν κοντά. Τα πόδια πια πονούσαν και καθήμενα, ήταν πληγωμένα, αλλά οπωσδήποτε καλύτερα.
Modena- Bologna, εκεί αλλαγή πλατφόρμας μακριά από το σημείο που σταματήσαμε - τουλάχιστον πλέον γνωρίζαμε τα κατατόπια - Bologna - Firenze Rifredi, Firenze Rifredi -Prato.
Ανακούφιση νιώσαμε όταν φτάσαμε στην πόλη διαμονής, πήγαμε και στο σούπερ μάρκετ, έπρεπε.
Τι θα γινόταν με τα πόδια μου την επόμενη μέρα; Αυτός ήταν ο προβληματισμός. Επίσης την επομένη θα έβρεχε παντού και σε μεγάλη ακτίνα. Μακαρίσαμε ωστόσο την τύχη μας που παρά τις προβλέψεις για τέσσερις πρώτες μέρες του ταξιδιού, όχι μόνο δε βραχήκαμε, αλλά συναντήσαμε καλοκαιρία.
Ύπνος κατά τις έντεκα το βράδυ, αργά για μας στα ταξίδια, και τα υπόλοιπα σπουδαία ας περίμεναν να ξεκουραστούμε λίγο. Θα ξεκινούσαμε αργότερα. Το πλάνο ήταν έτοιμο. Μιας μέρας βροχή θα την αντέχαμε στο ταξίδι μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου