Χορτασμένοι ύπνο (είχαμε κοιμηθεί από τις 21.00 μ.μ. της προηγούμενης μέρας) ξυπνήσαμε πρωί πρωί - είχαμε αφήσει μισόκλειστο το ένα παντζούρι να μπει το φως της μέρας που σε ξυπνάει με φιλί, όχι με τον μπάτσο του ξυπνητηριού - για να πλυθούμε να ξεβρωμίσουμε από θέσεις και καθίσματα σε αεροπλάνα, σε όλα τα μέσα , πλην βαποριών, και τον ιδρώτα του μόχθου των περιηγητών (έτσι νιώθουμε) που προσπαθούν να γευτούν τους χυμούς των όμορφων πόλεων σε λίγες γουλιές, μερικές ώρες.
Χορτασμένοι από πρωινό δεν ήμασταν ιδιαίτερα, δεν είχαμε κουράγιο την προηγούμενη για σούπερ μάρκετ, αν και κοντά στο σπίτι μας, όμως κάτι φάγαμε από τον ντορβά μας, αυτόν από την Κοζάνη, ξηροκάρπια, μπισκότα ... για τον καφέ είχε φροντίσει η σπιτονοικοκυρά μας, να έχουμε.
Γύρω στις 9.00 π.μ. είχαμε ξεκινήσει για Πίζα μέσω Λούκκα, ένα δίωρο περίπου ταξίδι με το τρένο. Κίνηση πολύ το πρωί στους σταθμούς, και πολλοί μαθητές με τους καθηγητές τους. Απολαυστικό το ταξίδι με τα τρένα στην Ιταλία, κύριο μέσο μετακίνησης των ανθρώπων, στην ώρα τους (ελάχιστες καθυστερήσεις λίγων λεπτών στις πολλές επισκέψεις μας στη χώρα), καθαρά, νιώθεις να μη χάνεις την αξιοπρέπεια σου είτε στους σταθμούς είτε στο μέσο. Αρκετές οι στάσεις, Πιστόια, Μοντεκατίνι, Λούκκα, Πίζα οι στάσεις σε πόλεις, αλλά και κάποιες σε μικρότερες πόλεις -χωριά. Καταπράσινα τοπία, ποτάμια, γεμάτες οι αποβάθρες με τουρίστες. Στο Μοντεκατίνι πολλοί οι ηλικιωμένοι τουρίστες, μάλλον για τα θερμά ιαματικά λουτρά. Γύρω από το Μοντεκατίνι πολλά φυτώρια καλλωπιστικών δενδρυλλίων σε έκταση χιλιομέτρων. Εντύπωση μας έκαναν και οι δυόροφες αποθήκες για γεωργικά προϊόντα με τα διάτρητα τούβλα, κυρίως στο δεύτερο όροφο προκειμένου αυτά να αερίζονται.
Και φτάσαμε. Ε, να μη βγούμε κι εμείς τις γνωστές φωτογραφίες στον κεκλιμένο Πύργο της Πίζα, να βάλουμε κι εμείς το χεράκι μας να τον στηρίξουμε; Είχαμε όμως να δούμε πολλά σοκάκια στην πόλη πριν φτάσουμε στην πλατεία των θαυμάτων. Ο καιρός καλοκαιρινός, τα πανωφόρια χρειάζονταν μόνο το πρωί, την υπόλοιπη μέρα τζάμπα τα κουβαλούσαμε.
Αν η λέξη Πίζα είναι ετρουσκικής προέλευσης, τότε δηλώνει την πόλη που είναι χτισμένη στις εκβολές του ποταμού (Άρνος το ποτάμι), αν το όνομα της πόλης είναι αρχαίας ελληνικής προέλευσης και με βάση τη μαρτυρία του Βιργιλίου ότι στην περιοχή υπήρχε αποικία Πελοποννησίων από την Πίσα της Ήλιδας, τότε το τοπωνύμιο Πίσα σχετίζεται με τα βαλτώδη, ελώδη εδάφη της περιοχής.
Όμως στο μεταξύ βγήκαμε από το σταθμό. Εμπρός λοιπόν καλά μας πόδια, η Πίζα περίμενε να την εξερευνήσουμε. Πρώτη εικόνα και στην απέναντι από τον σταθμό πλατεία - πάρκο η ρόδα της Πίζας. Συνηθίζεται, το προσπεράσαμε. Στην πλατεία και το άγαλμα του Vittorio Emanuele (φέρει η πλατεία το όνομα του), του πρώτου βασιλιά της ενωμένης Ιταλίας.
Και δρόμους παίρναμε, δρόμους αφήναμε, κεντρικούς με ωραία παλιά κτίρια αιώνων που φωτογραφίζαμε, κυρίως εγώ, με τα φθηνά κινητά μας εις ανάμνησιν και ως υλικό για τα κοινωνικά δίκτυα, στα δίχτυα των οποίων έχω μπλέξει εδώ και χρόνια, δυστυχώς.
Να αναφέρεις τη χρήση όλων των αιωνόβιων αυτών κτιρίων είναι αδύνατο. Κάποια χρησιμοποιούνται ως δημόσια κτίρια, κάποια κατοικούνται ακόμα, κάποια στο ισόγειο τους φιλοξενούν καταστήματα επώνυμων ή μη προϊόντων, άλλα είναι καφέ, εστιατόρια, καταστήματα με τρόφιμα, μικρές επιχειρήσεις μεταναστών κυρίως, καταστήματα με αναμνηστικά, χώροι τέχνης ... όπως και ο ισόγειος ανοιχτός χώρος στο κτίριο Logge dei Banchi, ένα ιστορικό κτίριο με καμάρες που χρονολογείται από τις αρχές του 17ου αιώνα. Το κτίριο σχεδιάστηκε αρχικά ως αγορά μαλλιού και μεταξιού. Σήμερα, η περιοχή κάτω από τις καμάρες χρησιμοποιείται συχνά για εκθέσεις και εκδηλώσεις. Εμείς πετύχαμε παζάρι αντικών, έργων ζωγραφικής και γλυπτικής.
Και μετά το κτίριο αυτό, να και η πρώτη γέφυρα που συναντήσαμε (Ponte di Mezzo), πάνω από τον Άρνο που διασχίζει την πόλη.
Ακριβώς απέναντι από το πλατύ καφετί ποτάμι η Piazza Giuseppe Garibaldi με το αντίστοιχο άγαλμα και τα όμορφα κτίρια της, όπως όμορφα είναι και κατά μήκος του ποταμού. Απ' εδώ και πέρα η τουριστική κίνηση στην πόλη της Πίζα πυκνώνει. Πλησιάζουμε ολοένα και περισσότερο στην πλατεία των θαυμάτων και τα πλέον γνωστά αξιοθέατα της πόλης.
Μέσω του εμπορικού δρόμου Borgo Stretto συναντάς άλλες πλατείες και βέβαια αξιοθέατα να χορταίνει το μάτι ομορφιά και ιστορία. Βαδίζεις σε χιλιοπεροπατημένους μέσα στους αιώνες δρόμους, καμάρες, στοές, ανοίγματα ή στενάκια, συναντάς εκκλησίες παλιές και οικοδομήματα όπου άνθρωποι άλλων εποχών άφησαν τα δικά τους αποτυπώματα ή περπάτησαν τόσο ταπεινά και αβέβαια που τίποτα πια δεν τους θυμίζει. Να και το άγαλμα του αστρονόμου Galileo Galilei στην πλατεία Largo Ciro Menotti (κοντά στο Borgo Strettο) σε σημείο που εικάζεται ότι βρισκόταν το σπίτι της μητρικής του οικογένειας.
Αλλά πεινάσαμε και σε μια άλλη όμορφη πλατεία, μάλλον φοιτητοπλατεία, αναζητήσαμε μαγαζί να φάμε και να αναπαυθούμε για λίγο, χαζεύοντας τα νιάτα και ικανοποιημένοι που τουλάχιστον σε περπατητά χιλιόμετρα νεανίζουμε. Είχαμε ακόμα πολλά να δούμε. Στα τραπεζάκια ενός μαγαζιού όπου ο κόσμος σχημάτιζε ουρά (οπότε καλό θα είναι) απολαύσαμε πρωινομεσημεριανό φαγητό, της περιοχής εδέσματα, κάτω από τον ίσκιο ομπρέλας, γιατί η μέρα ήταν ζεστή και φωτεινή. Αγορά νερού και περιηγητική συνέχεια ολοένα και πιο ενδιαφέρουσα.
Γιατί ακολούθησε η Piazza dei Cavalieri ( η πλατεία των Ιπποτών) ή πλατεία των επτά δρόμων τον μεσαίωνα, η πιο διάσημη μετά τον χώρο του κεκλιμένου Πύργου, όπου τι να πρωτοθαυμάσεις! Στη μεσαιωνική εποχή αποτελούσε το πολιτικό κέντρο της πόλης, ενώ τον 16ο αιώνα μετατράπηκε σε έδρα του θρησκευτικού και στρατιωτικού Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Στεφάνου με σκοπό την προστασία της περιοχής από Οθωμανικές και άλλες πειρατικές επιθέσεις στις θαλάσσιες περιοχές της Τυρρηνικής θάλασσας και την υπεράσπιση της καθολικής πίστης γενικότερα.
Σήμερα είναι ένας ζωντανός φοιτητικός και πολιτιστικός κόμβος. Εκεί βρίσκεται το Palazzo della Carovana (γνωστό και ως Palazzo dei Cavalieri) με την εντυπωσιακή του πρόσοψη που είναι διακοσμημένη με την τεχνική sgraffiti (χαραγμένα σχέδια). Από το 1846 στεγάζει την κεντρική έδρα της Scuola Normale Superiore di Pisa, ενός από τα πιο διάσημα πανεπιστημιακά ιδρύματα της Ιταλίας. Εκεί και το Palazzo dell' Orologιο που κάποτε χρησίμευε ως νοσοκομείο και φυλακή του τάγματος, η εκκλησία του Αγίου Στεφάνου, το άγαλμα ενός των Μεδίκων και ιδρυτή του τάγματος του Cosimo κι άλλα παλιά παλάτια που σήμερα στεγάζουν πνευματικά ή άλλα ιδρύματα και χώρους τέχνης.
Σε έναν από τους δρόμους που οδηγούν στην ιστορική αυτή πλατεία υπάρχει και το άγαλμα του μαθηματικού Ulisse Dini που δίδαξε στο πανεπιστημιακό ίδρυμα της πλατείας.
Στην ίδια πλατεία και ο Πύργος του Fibonacci. Το γλυπτό έχει ύψος 13 μέτρα και αποτελείται από 12 κύβους που είναι διατεταγμένοι σύμφωνα με την ακολουθία Fibonacci, όπου κάθε αριθμός είναι το άθροισμα των δύο προηγούμενων. Στην κορυφή του πύργου, μια ανθρώπινη φιγούρα κάθεται και κοιτάζει τον ορίζοντα.
Ενθουσιασμένοι με όσα είδαμε στην πλατεία των Ιπποτών, αλλά και όπου περπατήσαμε στην Πίζα, προχωρήσαμε προς τον τελικό προορισμό μας, στην πλατεία των θαυμάτων. Παραφράζοντας, όλοι οι τουρίστες οδηγούν εκεί. Και πράγματι αντικρίσαμε μια λαοθάλασσα τουριστών στο χώρο. Δικαίως ή πλατεία φέρει την ονομασία αυτή, είναι θαυμαστή για τα ανθρώπινα έργα που μοιάζουν θεϊκά! Το Duomo της Πίζα, αφιερωμένο στην Παναγία, το Βαπτιστήριο (di San Giovanni), ο κεκλιμένος Πύργος, το κοιμητήριο, ένα περιτοιχισμένο ιστορικό νεκροταφείο με εντυπωσιακές στοές και νωπογραφίες, κάποιο νοσοκομείο κ.α. όλα υψηλής τέχνης με επιρροές από τεχνοτροπίες της εποχής που κατασκευάστηκαν (ρομανική, γοτθική, βυζαντινή,ισλαμική...) ανάμεσα στους 11ο και 14ο αιώνες, με υλικά πολύτιμα, μάρμαρα και άλλα πετρώματα. Πόσοι πρωτομάστορες, μηχανικοί, τεχνίτες, καλλιτέχνες, μικρά μαστορόπουλα δούλεψαν σ' αυτά; Ο Φόλετ στους " Στυλοβάτες της γης " αφηγείται τέτοιες ιστορίες που έχουν αγώνα, πίκρες, απογοητεύσεις, χαρές, φιλοδοξίες. Χρειάστηκαν πολλοί στυλοβάτες της γης για να καμαρώνει για τέτοια έργα. Μοναδικός ο χώρος, εξαιρετικός, αξιοθαύμαστος να κάθεσαι να θαυμάζεις τα μνημεία όπως τη φύση, τα λουλούδια την άνοιξη και να αγάλλεται η ψυχή σου από την ομορφιά.
Στο γρασίδι και στα πλακόστρωτα ανάμεσα στα μνημεία όλες οι φυλές της γης φωτογραφίζονται, κυρίως με φόντο τον Πύργο. Τον στηρίζουν, τον σπρώχνουν, αλλά επιμένει να παραμείνει κεκλιμένος. Δε φανήκαμε πιο σοβαροί, έστω λόγω της ηλικίας μας. Όχι. Με κεφαλιά, με τη μύτη με τα χέρια, με το δάχτυλο, εφαπτόμενα, πιο άστοχα φωτογραφικά από κάποια απόσταση, πιο δυνατά ή πιο απαλά τον στηρίξαμε κι εμείς.
Στο λιβάδι ή αυλή των θαυμάτων συναντήσαμε και τον Μοχάμεντ. Η τεχνική του, να πλησιάζει το χέρι του δίπλα στο δικό σου και να σου λέει " black and white ". Συγχρόνως με ταχύτητα ταχυδακτυλουργική σου περνάει ένα βραχιολάκι στο χέρι. " Baccara" του απάντησα στο "black and white", αλλά είναι νέο παιδί και δεν τις γνωρίζει. Ήταν ένα γυναικείο μουσικό συγκρότημα, ένα ντουέτο για την ακρίβεια που ντύνονταν σε άσπρο μαύρο και τραγουδούσε ντίσκο. " Where do you come from;" Ήταν η δεύτερη ερώτηση. Δεν σε αφήνουν εύκολα. Να πουλήσουν θέλουν, να επιβιώσουν θέλουν. Έχει πολλούς τέτοιους μικροπωλητές από την Αφρική στα όρια της πλατείας των θαυμάτων. Θαύμα και που εξαπλώθηκαν σ' αυτό το βαθμό στην Ευρώπη, όσοι απ' αυτούς δεν πνίγηκαν στα σαπιοκάραβα των διακινητών. Ο Μοχάμεντ κατάγεται από τη Σενεγάλη, είχε έρθει ο πατέρας του πριν χρόνια στην Ελλάδα και παραμένει εκεί δουλεύοντας στην Αλεξανδρούπολη. Σαν άκουσε ότι είμαστε Έλληνες, θέλησε να μας κάνει δώρο το βραχιολάκι και επέμενε. Δεν το δεχτήκαμε επ' ουδενί. Αμαρτία. Η Ελλάδα, οι πολιτικοί της και οι πολλοί εξαγορασμένοι πολίτες της δε διώχνουν μόνο τα δικά μας παιδιά, αλλά και τα παιδιά των μεταναστών. Ο Μοχάμεντ βρέθηκε σεζόν στην Πίζα να πουλάει παράνομα βραχιολάκια και άλλα μπιχλιμπίδια. Φοροδιαφεύγει και δουλεύει χωρίς άδεια λένε αυτοί που κατεξοχήν φοροδιαφεύγουν κι οι πολιτικοί μας, λέμε τώρα, που έχουν καταστρέψει τον τόπο. Όλα τα ήξερε για την κατάσταση στην Ελλάδα ο Μοχάμεντ. Μας λυπήθηκε που είμαστε πολίτες αυτής της χώρας, τον λυπηθήκαμε κι εμείς για τον δύσκολο αγώνα ζωής που δίνει, τον χαρήκαμε επίσης γιατί το χαμόγελο δεν έσβησε από το πρόσωπο του κι ας περνάει δύσκολα. Συμπάσχοντες σαν αδέλφια νιώσαμε, τυραγνισμένοι από τους ίδιους τυχάρπαστους απατεώνες.
Και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής προς το σταθμό. Από άλλους δρόμους της Πίζα να δούμε όσα περισσότερα γινόταν. Από άλλη γέφυρα του ποταμού περάσαμε, άλλα σοκάκια για να επιστρέψουμε στο ίδιο σημείο απ' όπου ξεκινήσαμε κατάκοποι. Στο δρόμο όλο και λέγαμε να καθίσουμε κάπου να βρέξουμε τα λαρύγγια μας με κάτι, νερό, χυμό, καφέ ή μήπως παγωτό; Αλλά το ένα δε μας άρεσε, το άλλο μας βρωμούσε, στο άλλο δεν ήμασταν συντονισμένοι, εγώ μένοντας πίσω να φωτογραφίζω συνεχώς, ο συμβίος μπροστά τσαντισμένος από την κούραση και την αχορτασιά μου να δω κι αυτό και το άλλο. Με τα πολλά φτάσαμε στο σταθμό, αγοράσαμε από κάποιο μίνι μάρκετ νερό και πήγαμε στα εκδοτήρια. Ωραία η Πίζα, αξίζει την επίσκεψη αν βρεθείς στην περιοχή. Σειρά μέσα στην ίδια μέρα είχε το μεσαιωνικό San Gιmignano.
Εισιτήρια για Emboli, αλλαγή τρένου εκεί και τελικός προορισμός με το τρένο το Poggibonsi. Τρένο στο San Gimignano δεν πάει, είναι επί του λόφου. Από Poggibonsi θα έπρεπε να συνεχίσουμε με λεωφορείο προς τα εκεί. Μέσω κινητών είχαμε υπό έλεγχο την κατάσταση.
Μολονότι ο Χριστός σταμάτησε στο Emboli, εμείς συνεχίσαμε νοτιότερα, γιατί οι εποχές άλλαξαν. Το αυτοβιογραφικό βιβλίο του γιατρού και συγγραφέα Κάρλο Λέβι αναφέρεται στην εποχή που ο ίδιος ως αντιφρονούντας εξορίστηκε το 1935 από το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι σε ένα απομονωμένο χωριό του ιταλικού Νότου, το Αλιάνο. Οι ντόπιοι έλεγαν τη φράση αυτή για να δείξουν την άγρια απομόνωση και την πλήρη εγκατάλειψή τους. Για αυτούς, ο πολιτισμός, το κράτος και ο ίδιος ο Χριστός "σταμάτησαν" στο Έμπολι. Πέρα από εκεί, ο κόσμος ζούσε ξεχασμένος στον χρόνο, μέσα στη βαθιά φτώχεια και τον μεσαιωνικό αναλφαβητισμό. Το βιβλίο γυρίστηκε και ταινία.
Σταματήσαμε κι εμείς στο σταθμό του Emboli, για την πόλη δεν μας περίσσευε χρόνος, αλλάξαμε πλατφόρμα και τρένο και ξεκινήσαμε για το Poggibonsi, που συνεχώς ξεχνούσα το όνομα του. Λεωφορεία για το San Gimignano θα βρίσκαμε έξω από το σταθμό. Αλλά δε βρήκαμε. Οι υπάλληλοι του σταθμού είχαν σχολάσει, το μπαράκι του σταθμού όμως ήταν ανοιχτό κι ο υπάλληλος του, ο μπάρμαν, αλλά και τίκετμαν μας υπέδειξε την πλατεία πιο πάνω απ' όπου περνούν τα λεωφορεία. Εκεί υπήρχε ένας πίνακας με τα δρομολόγια, αλλά για πρώτη φορά στην Ιταλία συναντήσαμε τέτοιου είδους καθυστέρηση. Της μίας ώρας και πλέον. Τόσο που σκεφτήκαμε βλέποντας ένα λεωφορείο που έγραφε Siena να αλλάξουμε τα σχέδια μας, αλλά στη Siena είχαμε πάει στο παρελθόν, οπότε κάναμε υπομονή. Έκαιγε ο ήλιος, βρήκαμε μια σκιά και χαρήκαμε ιδιαιτέρα σαν έφτασε επιτέλους το μπας. Είχε αρχίσει να βαραίνει η κούραση, αλλά σαν φτάσαμε στο San Gιmignano και μετά από μια όμορφη διαδρομή στην εξοχή της Τοσκάνης, ξαναβρήκαμε τα κουράγια να δούμε τη μεσαιωνική καστροπολιτεία με τους περίφημους Πύργους της, δεκατέσσερις σήμερα στον αριθμό, κάποτε εβδομηντατέσσερις.
Πύλες, αρχοντικά, παλάτια, ναοί, πλατείες, πύργοι, τείχη και θέα στον κάμπο. Αμπέλια, κρασιά, χοιρομέρια, αγριογούρουνα, αλλαντικά, τυριά, παγωτά και κάθε είδους τουριστικά προϊόντα για τους τουρίστες που συρρέουν. Πολύ όμορφα παντού. Αν φορούσαμε άλλες ενδυμασίες θα μπορούσαμε να είμαστε οι κομπάρσοι κάποιας ταινίας που αναφέρεται στον μεσαίωνα. Τα σκηνικά υπάρχουν και είναι η παλιά αυτή πόλη.
Στην Piazza della Cisterna φάγαμε το παγωτάκι μας. Υπάρχει εκεί το διάσημο παγωτατζίδικο Dondoli. Εμείς καθ' υπόδειξη αγαπητού προσώπου φάγαμε παγωτό στην ίδια πλατεία στη gelateria dell' Olmo.
Αφού γυρίσαμε και θαυμάσαμε τη μεσαιωνική καστροπολιτεία περιμέναμε και πάλι το λεωφορείο για επιστροφή στο Poggibonsi εκτός των τειχών. Σε ένα πάρκο όπου απαγορεύεται η είσοδος σε δεσποζόμενα ( εκεί όλα δεσποζόμενα είναι, δεν τα αμολούν μετατρέποντας τα σε αδέσποτα). Έτσι, έχουν μείνει και κάποια πάρκα μόνο για τον άνθρωπο. Αντίθετα στον τόπο μου, ο άνθρωπος έχει εξοριστεί από πάρκα και εξοχές. Από τα πρώτα γιατί ζέχνουν από βρωμιές σκύλων καθώς οι σκυλόζωοι δεν τηρούν τους στοιχειώδεις κανόνες καθαριότητας των χώρων, από τις εξοχές γιατί τις λυμαίνονται αγέλες αδέσποτων σκύλων. Όσο για τις παιδικές χαρές έχουν μετατραπεί σε σκυλοχαρές. Ελλάδα, η χώρα του αίσχους γενικώς και σε όλα.
Και περιμέναμε και περιμέναμε και δεν βρισκόμασταν στην Ελλάδα. Κοντά μιάμιση ώρα. Τόσο που αρχίσαμε να σκεφτόμαστε λύσεις ενοικίασης αυτοκινήτου ή διαμονής στην περιοχή. Τελικά ήρθε ένα μίνι λεωφορειο, παλιό με ξεχαρβαλωμένα καθίσματα, όμως φτάσαμε στο παρά πέντε στο σταθμό για να προλάβουμε το τρένο για Prato μέσω Φλωρεντίας όπου αλλάξαμε πλατφόρμα και τρένο. Όταν φτάσαμε είχε πια νυχτώσει, όμως από ανάγκη κάναμε κουράγιο για το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς για νερά και κάποια βασικά τρόφιμα για το βράδυ και την επόμενη μέρα. Κατάκοποι απόλαυσα ένα γιαουρτάκι πριν πέσουμε να ξεραθούμε να ξεκουραστεί λίγο το καταπονημένο μας κορμί. Τα σχέδια για την επόμενη μέρα ήταν ήδη έτοιμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου