Ήρθε το απόγευμα το τρελοκόριτσό μου να στολίσουμε το δέντρο 🌲. Το σκηνικό έτοιμο, όλα τα γύρω στολισμένα (μετά κόπου) και μόνο το δέντρο να περιμένει τη χαρά της ζωής, να δώσει χαρά επί γης, για ειρήνη στον κόσμο, δεν παίζει. Εν αρχή ην τα επιφωνήματα από την εξώπορτα ακόμα και το χριστουγεννιάτικο στεφάνι και στη συνέχεια για τη διακόσμηση εντός του χώρου. Τα περπάτησε όλα, τα μάτια σπινθηροβόλα. Στο κυρίως έργο, στο στολισμό, ανέλαβε τα χαμηλά κλαδιά και μαθημένη από το σπίτι της καπάρωσε το αστέρι 🌟. Μα ποιος άλλος θα το τοποθετούσε από το πιο λαμπρό αστέρι 🌟
Μας πήρε τόσο όσο να μη βαρεθεί το παρά κάτι λίγους μήνες τετράχρονο αγγελουδάκι με μουσική επιμέλεια των στιγμών by dj παππούς. Μακάρι να είχαμε εδώ όλα τα εγγονάκια , θα είχε ενδιαφέρον, είναι μεγάλης και βαρύτιμης αξίας το καθένα ξεχωριστά, κάτοικοι του πιο σημαντικού γαλαξία του σύμπαντος της καρδιάς μας.
Στη συνέχεια της παράστασης, ουσιαστικά μονόπρακτο με δύο ηλικιωμένους κομπάρσους, τα πέριξ έγιναν τα εντός του πεδίου της δράσης. Οι αγιοβασίληδες, οι τάρανδοι, πήγαν για ύπνο, αλλά ξυπνούσαν γρήγορα, το ίδιο και η Μενεξεδένια ανάμεσα τους. Οι κούκλες στην κουκέτα κρύωναν, το ίδιο κι η Μενεξεδένια κι ήθελαν κουβέρτα, έστω και μικλή, μικλή να μη φέρει αντίρρηση η γιαγιά. Όμως κρύωναν για ελάχιστα δευτερόλεπτα κι αυτές, γιατί η επόμενη σκέψη - δράση είναι σαν την αστραπή σε γρηγοράδα και σφοδρότητα επιθυμίας.
Τα κατεβάσαμε σχεδόν όλα. Στην πραγματικότητα, αν το καλοσκεφτείς αυτό σημαίνει τα χαίρομαι. Αλλιώς είναι αποστειρωμένη διακόσμηση, τάξη, καθαριότητα. Κάτι χωρίς ψυχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου