Στην περιήγηση μας στο Μπατούμι της Γεωργίας, το πιο όμορφο μέρος της πόλης ήταν η παραλιακή λεωφόρος των πολλών χιλιομέτρων μήκους και των πολλών μέτρων βάθους με ατελείωτους πεζοδρόμους, ποδηλατοδρόμους, πάρκα, κήπους, λιμνούλες, γήπεδα για αθλοπαιδιές, συντριβάνια, δεκάδες γλυπτά και έργα τέχνης κάθε λίγα βήματα, πράσινο, πράσινο πράσινο, εκατοντάδες φοίνικες κι άλλα είδη δέντρων, μέχρι κι ένα δασάκι με μπαμπού ... και βέβαια την πετρώδη - βοτσαλωτή παραλία επί της Μαύρης Θάλασσας με τις προβλήτες της. Απίστευτη η ομορφιά και μεγάλη η αξία αυτών των έργων. Το κυριότερο, μπορούν να χαρούν τους χώρους αυτούς όλοι οι πολίτες, πλούσιοι και φτωχοί. Η ανταποδοτικότητα προς τον πολίτη εδώ γίνεται πράξη.
Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από την ομορφιά του παραλιακού μετώπου στο Μπατούμι και τη μακρά ιστορία της περιοχής:
"Θάλασσα, Μαύρη Θάλασσα, με τα βαθιά νερά σου"
συνεπαρμένη ελαφρώς
πως σε θωρώ στην ινσταγκραμική φωτογένεια σου
σε βόλτα πρωινή μ' αχό τα κύματά σου.
Θάλασσα, Μαύρη Θάλασσα,
σαγηνευμένη επαρκώς
πως περπατώ στην παραλιακή στα μέρη του Αιήτη από την αρχαιότητα στην αγκαλιά σου
σε δρόμους, πάρκα, κήπους, έργα τέχνης και προβλήτες
που αισθητικά κοσμούν το διαμέτρημά σου.
Θάλασσα, Μαύρη Θάλασσα,
ως κλητική προσφώνηση στη διαχρονικότητά σου.
Κολχίδα ή Μπατούμι, πλούτος είναι τα μέρη σου,
χρυσός, λιμάνι κι ένα πλήθος τουριστών
που δύο αράδες έγνωσαν απ' τη μακραίωνη μαρτυριά σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου