Ημέρα του ετήσιου μνημόσυνου της μαμάς μου και ημέρα ποιήσεως. Και επομένως:
-Πόσες φορές σε πίκρανα, μαμά;
-Σιγά μην ασχολούμαστε μ' αυτά.
-Πόσες φορές απόδιωξα την αγκαλιά σου, πάγωσα το χαμόγελο σου, πίκρανα την καλή σου την καρδιά;
-Μα, έτσι είναι τα παιδιά.
-Ω μαμά μου, σου έδωσα λίγα και μου έδωσες πολλά.
-Έχω τα καλύτερα παιδιά.
-Ω μαμά μου, τις μάνες κανείς δεν τις λυπάται. -Είναι η μάνα πάπλωμα για τα παιδιά..
-Ω μαμά μου ήσουν κι εσύ μια μάνα βράχος κι άντεξες φουρτούνες, κύματα ίσια στο μπόι της ψυχής με τα δικά σου τα παιδιά.
-Πόναγα κι έκλαιγα κρυφά συχνά.
-Ω μαμά μου, ήσουν καλή κι ήσουν γλυκιά κι αν κούραζες με ορντινάντσες, παρεμβάσεις, προτροπές, απλές κουβέντες...τώρα που δεν υπάρχεις πια, είχες δίκιο στα πολλά, γιατί για τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου ήσουν μια Παναγιά.
-Αραδίτσα παπαδίτσα σας έλεγα συχνά.
-Ω μαμά μου, πώς γίνεται η απώλεια να αχρηστεύει τα παραμορφωτικά γυαλιά κι όλα πια να είναι τόσο καθαρά;
-Τα πράγματα είναι απλά: Το κατά δύναμη, όπως κάθε άξια μαμά.
-Άριστα, μανούλα μου, γιατί σαν τη δική σου την αγάπη, άντε άλλη μία ή καμιά.