Μπατούμι, στην παραλιακή λεωφόρο. (24 Οκτωβρίου 2026)

Στην περιήγηση μας στο Μπατούμι της Γεωργίας, το πιο όμορφο μέρος της πόλης ήταν η παραλιακή λεωφόρος των πολλών χιλιομέτρων μήκους και των πολλών μέτρων βάθους με ατελείωτους πεζοδρόμους, ποδηλατοδρόμους, πάρκα, κήπους, λιμνούλες, γήπεδα για αθλοπαιδιές, συντριβάνια, δεκάδες γλυπτά και έργα τέχνης κάθε λίγα βήματα, πράσινο, πράσινο πράσινο, εκατοντάδες φοίνικες κι άλλα είδη δέντρων, μέχρι κι ένα δασάκι με μπαμπού ... και βέβαια την πετρώδη - βοτσαλωτή παραλία επί της Μαύρης Θάλασσας με τις προβλήτες της.  Απίστευτη η ομορφιά και μεγάλη η αξία αυτών των έργων. Το κυριότερο, μπορούν να χαρούν τους χώρους αυτούς όλοι οι πολίτες, πλούσιοι και φτωχοί. Η ανταποδοτικότητα προς τον πολίτη εδώ γίνεται πράξη.

Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από την ομορφιά του παραλιακού μετώπου στο Μπατούμι και τη μακρά ιστορία της περιοχής:

"Θάλασσα, Μαύρη Θάλασσα, με τα βαθιά νερά σου"

συνεπαρμένη ελαφρώς 

πως σε θωρώ στην ινσταγκραμική φωτογένεια σου

σε βόλτα πρωινή μ' αχό τα κύματά σου.

Θάλασσα, Μαύρη Θάλασσα, 

σαγηνευμένη επαρκώς 

πως περπατώ στην παραλιακή στα μέρη του Αιήτη από την αρχαιότητα στην αγκαλιά σου

σε δρόμους, πάρκα, κήπους, έργα τέχνης και προβλήτες 

που αισθητικά κοσμούν το διαμέτρημά σου.

Θάλασσα, Μαύρη Θάλασσα,

ως κλητική προσφώνηση στη διαχρονικότητά σου.

Κολχίδα ή Μπατούμι, πλούτος είναι τα μέρη σου, 

χρυσός, λιμάνι κι ένα πλήθος τουριστών 

που δύο αράδες έγνωσαν απ' τη μακραίωνη μαρτυριά σου.

Το Κασκάδ του Γερεβάν, όνειρο και έμπνευση. Ποίημα γραμμένο στις 22 Οκτωβρίου 2026

Το ποίημα γράφτηκε μετά από την επίσκεψη στο μνημείο Κασκάδ του Γερεβάν της Αρμενίας. Μια τεράστια σκάλα σε ένα λόφο της πρωτεύουσας από την κορυφή του οποίου έχεις θέα της πόλης και του όρους Αραράτ. Η σκάλα είναι πλούσια διακοσμημένη με ανάγλυφα, κήπους, νερά, συντριβάνια και πολλά πολλά γλυπτά. Ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης. Η πλατεία ακριβώς κάτω από τη σκάλα αυτή, ομοίως είναι διακοσμημένη. Το ποίημα είναι καταγραφή του βιώματος και ενός ονείρου:

Στο Γερεβάν στην Αρμενία κατακλυσμό δεν είχαμε,

είχαμε μέρα βροχερή, γκρίζα στον ουρανό μα όχι στην ψυχή.

Στο λόφο του Κασκάδ στο Γερεβάν, μνημείο γλυπτικής, θέα του Αραράτ δεν είχαμε,

είχαμε μια χαρά μεγάλη, κλιμακωτή σε κάθε αναβαθμίδα, γιατί η τέχνη ήταν υψηλή.

Σαν φτάσαμε στην κορυφή, στο τελευταίο το σκαλί, ως από θαύμα ο ζωοδότης 

ετρύπησε τα σύννεφα, σε κάποια του Αραράτ χιονοσκεπή βουνοκορφή 

που έλαμπε τόσο πολύ ώστε αυτός που αγαπώ έβλεπε Νώε και Κιβωτό μαζί.

Στο όνειρο μου σήμερα σε πλήθος μέσα τον αναζητούσα. Δε δυσκολεύτηκα, θα τον ξεχώριζα όπως σε ξέφωτο του Αραράτ την κορυφή.

Όμως κι εκείνος μόλις μ' είδε, με κίνηση θεατρική την καρατόμησε την κεφαλή ψηλότερου να γίνει η παρουσία του αισθητή.

Συχνά η τρυφεράδα και τα αστεία του είναι η Κιβωτός στη δική μας ασήμαντη για όλους, όμορφη* ζωή.

Ματίνα Γκούτζιου 

Όμορφη είναι η ζωή με τα πάνω της και τα κάτω της, με τις καλές, τις κακές, τις δύσκολες στιγμές.