Το ποίημα γράφτηκε μετά από την επίσκεψη στο μνημείο Κασκάδ του Γερεβάν της Αρμενίας. Μια τεράστια σκάλα σε ένα λόφο της πρωτεύουσας από την κορυφή του οποίου έχεις θέα της πόλης και του όρους Αραράτ. Η σκάλα είναι πλούσια διακοσμημένη με ανάγλυφα, κήπους, νερά, συντριβάνια και πολλά πολλά γλυπτά. Ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης. Η πλατεία ακριβώς κάτω από τη σκάλα αυτή, ομοίως είναι διακοσμημένη. Το ποίημα είναι καταγραφή του βιώματος και ενός ονείρου:
Στο Γερεβάν στην Αρμενία κατακλυσμό δεν είχαμε,
είχαμε μέρα βροχερή, γκρίζα στον ουρανό μα όχι στην ψυχή.
Στο λόφο του Κασκάδ στο Γερεβάν, μνημείο γλυπτικής, θέα του Αραράτ δεν είχαμε,
είχαμε μια χαρά μεγάλη, κλιμακωτή σε κάθε αναβαθμίδα, γιατί η τέχνη ήταν υψηλή.
Σαν φτάσαμε στην κορυφή, στο τελευταίο το σκαλί, ως από θαύμα ο ζωοδότης
ετρύπησε τα σύννεφα, σε κάποια του Αραράτ χιονοσκεπή βουνοκορφή
που έλαμπε τόσο πολύ ώστε αυτός που αγαπώ έβλεπε Νώε και Κιβωτό μαζί.
Στο όνειρο μου σήμερα σε πλήθος μέσα τον αναζητούσα. Δε δυσκολεύτηκα, θα τον ξεχώριζα όπως σε ξέφωτο του Αραράτ την κορυφή.
Όμως κι εκείνος μόλις μ' είδε, με κίνηση θεατρική την καρατόμησε την κεφαλή ψηλότερου να γίνει η παρουσία του αισθητή.
Συχνά η τρυφεράδα και τα αστεία του είναι η Κιβωτός στη δική μας ασήμαντη για όλους, όμορφη* ζωή.
Ματίνα Γκούτζιου
Όμορφη είναι η ζωή με τα πάνω της και τα κάτω της, με τις καλές, τις κακές, τις δύσκολες στιγμές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου